‘Houduni VV’ completeert nieuwe ontsnappingsact
jun201810

A2 + B2 = C2, wie in het water valt wordt nat, en als Uni VV nacompetitie moet spelen dan handhaaft het zich. Die wetmatigheid mag na drie achtereenvolgende seizoenen wel op schrift worden gesteld. Na Krayenhoff in 2016 en DVV in 2017, lukte het dit jaar respectievelijk Dodewaard en Zeewolde niet om Uni VV uit de derde klasse te wippen.

‘Houduni VV’
Daarvoor had de Nijmeegse formatie wel meerdere miraculeuze ontsnappingen nodig. Competitiegenoten die over hun eigen ambities struikelden en zo het einde van het seizoen niet haalden zorgden er tot tweemaal toe voor dat de directe degradatieplek verviel. Het verloop van de nacompetitie pakte voor ‘Houduni VV’ vervolgens telkens gunstig uit, waardoor de ploeg zich vorig seizoen met maar één- en dit seizoen met een schamele vier overwinningen (en eentje na pingels) wist te handhaven. Wanneer leden van de selectie voor een trein besluiten te springen, dan zal hoogstwaarschijnlijk de stroom uitvallen.

Toch zou het te kort door de bocht zijn om de factor geluk als hoofdverantwoordelijke voor het lijfsbehoud van Uni VV aan te wijzen. In de nacompetitie dwong de ploeg dat succes namelijk geheel op eigen kracht af. En die kracht vloeide volop: vorige week werd vv Dodewaard, de nummer drie van de vierde klasse A, op gepassioneerde wijze met 0-2 verslagen en de overwinning na penalty’s tegen vv Zeewolde (tweede in 4B) kwam met al net zoveel hartstocht tot stand.

De wedstrijd in Dodewaard werd, achteraf bezien, toch enigszins eenvoudig gewonnen. Sebas en Cissa tekenden voor twee prima doelpunten en echt diep in de problemen kwam een messcherp Uni VV vijftien kilometer stroomafwaarts niet. Captain Koen bracht dat poedelnaakt maar prima onder woorden voor de dienstdoende journalist van de Gelderlander.

Finale
Eenvoudig zou het een week later, in de finale tegen Zeewolde, allerminst worden. De goede gastheer en gezellige vereniging speelde twee seizoenen terug nog in de tweede klasse, maar belandde door allerlei omstandigheden in een vrije val. Eenmaal beneden verlangt de club terug naar een niveau dat past bij de omvang ervan (70 teams). Daarvoor moest wel Uni VV (6 teams) worden verslagen: David (ook nog eens geblesseerd) tegen Goliath.

Voor Uni VV, bij afwezigheid van coach en bijna bruidegom Paolo onder auspiciën van Tijs en Bram, begon de dag al vóór het middaguur. Er diende immers een afstand van 115 (!) kilometer, schoon aan de haak, te worden afgelegd. Voor de Wageningse helft van het trainersduo was het tijdstip wat veel gevraagd: (het bed van) zijn kersverse vriendin – hoewel we de status van deze romance voorlopig met ‘lap-relatie’ aanduiden – lag wel erg lekker.

In de polder aanbeland bleek het gelegenheidstrainersduo (zonder koppelteken) geen tegenspraak te dulden. Bemoeienis met het wisselbeleid werd linea recta de kop ingedrukt en ongevraagd Italiaans advies werd abrupt terzijde geschoven. Na de even korte als krachtige bespreking, waar Willem als Frankenhuis in ging maar met behulp van een flesje zonnebrand als Frankenstein weer uitkwam, was het moment van de waarheid daar: knallen!

‘Mooiste voetbaldag van het jaar’
Intussen hadden honderden mensen zich om het veld en op het terras verzameld om de opkomst der gladiatoren een onvergetelijke te maken: vuurwerk, vlaggen en veel rook sierden sportpark De Horst en dat schiep de perfecte omstandigheden om ook binnen de lijnen voor vuurwerk te zorgen. Nog eens honderden mensen hadden zich achter de livestream genesteld, waaronder een Italiaan, en een Belg in Engeland. Die laatste bestempelde de dag achteraf als ‘mooiste voetbaldag van het jaar, tenzij België het WK wint.’

Toch maakte Zeewolde de eerste treffer. Na een minuut of 15 werd een lange bal verlengd met het hoofd, buiten bereik van een oude gek die de rol van doelman vandaag mocht vervullen. De gelijkmaker viel uit een penalty. Scheidsrechter Smeenk – nu wél voorzien van goede grensrechters – legde de bal zelfs tot twee keer toe op de stip. Dat was maar goed ook, want de eerste poging was mis. De herkansing werd door Bob wél keurig binnengeschoten: 1-1.

De ergste zenuwen waren bij de spelers inmiddels gezakt en de wedstrijd ontpopte zich daardoor tot een meeslepend voetbalgevecht: veel spanning, iets minder sensatie en vooral heel veel buitenspel. De 2-1 voor Zeewolde viel kort voor rust. Extra vervelend voor Uni VV, dat na de 1-1 juist een uitstekende fase kende. Het duurde dan ook even eer de ploeg opnieuw langszij kwam. Rond de 70e minuut werd een corner door een Zeewolde-speler in eigen doel gekopt; de vreugde was er bij Uni niet minder om.

Pingels
Het voetbalgevecht leek langzaamaan in een uitputtingsslag te ontaarden: 90 minuten voetballen in de felle junizon en op een brandend kunstgrasveld was al veel gevraagd; verlengen zou hoe dan ook z’n tol eisen. Toch moesten de tweeëntwintig eraan geloven. De 2-2 eindstand bleef echter ook in het extra halfuur op het bord, ondanks dat Uni VV het uiteinde daarvan met een man meer speelde.

Pingels dus. Vaak als loterij aangeduid, maar met Uni VV-coryfee Joris van Meel in de gelederen is de term ‘gelopen koers’ wellicht beter op z’n plaats. Hij besloot zelfs niet één maar twee penalty’s te keren zodat aanvoerder Flipse de beslissende strafschop aan zijn neus voorbij zag gaan. Sebas velde als vierde strafschoppennemer namelijk al het vonnis over Staywolde.

 

Feest dus, want Uni VV is er volgend jaar ‘gewoon’ weer bij in de derde klasse A. En hoewel sommige jongens al aardig op drift begonnen te raken, bleef de platte kar in de schuur. Een heldenonthaal bij terugkomst kwam er evenmin, maar het clublied en de ferme handdruk van alle zeker 20 meegereisde supporters maakten veel goed. Daarom zijn wij niet alleen naar eigen zeggen, maar ook gewoon feitelijk de kleinste maar mooiste en leukste voetbalclub van Nijmegen en verre omstreken!

Uni VV op z’n Uni VV’s uit de winterstop
jan201828

Uni VV heeft de competitie hervat met een zure 4-2 nederlaag tegen hekkensluiter AZ 2000, en dat gebeurde op kenmerkende wijze. Ondanks een veldoverwicht kwam Uni met 1-0 achter. Nadat een stevige charge – die echter ook met geel kon worden afgedaan – onze Peteraan vervolgens een rode prent opleverde, werd het zelfs 2-0. Met de tien resterende spelers vocht de ploeg van trainer PDV zich dapper terug tot 2-2, maar in de slotfase werden een counter en een vrije trap het team toch teveel.

Toen er tegen enen werd verzameld bij Trianon, stond daar reeds een gele plastic tas op tafel. Geïnteresseerd wierp een ieder een blik op de inhoud en toen bleek dat de zak vol fonkelnieuwe uittenues zat, werd er zelfs even gevoeld, geroken en natuurlijk geoordeeld. Dat oordeel was eensluidend: schitterend. De link met het nationale elftal van Argentinië was gauw gelegd en de gedachte dat de spelers van Uni VV 1 zich nog geen uur later in deze oogstrelende tricots zouden mogen hijsen was een fijne. Vergenoegd en met nu nóg meer goede zin liepen de selectiespelers richting de gereedstaande auto’s om koers te zetten naar Arnhem-Zuid. De ballen werden ingeladen, net als de hesjes, bidons, broekjes en sokken. Toen één en ander even later aan de Drielsedijk in Arnhem weer werd uitgeladen, bleek er echter één ding te ontbreken: de tas met uitshirts, die nog op diezelfde tafel op terras van Trianon stond.

Scheidsrechter Huisman nipte in de bestuurskamer van de meer dan gastvrije ontvangende club aan zijn kopje koffie en verzuchtte toen hij het nieuws hoorde: “gaat er bij jullie dan nooit iets veranderen?!” Ondertussen vroeg hij zich retorisch af of alle 37 spelers die op het wedstrijdformulier stonden er ook daadwerkelijk zouden zijn. Dirk nam het extra retourtje Trianon op zich en toen ook de dienstdoende spelers, inclusief piket, waren aangevinkt op het digitale formulier, kon er toch nog enigszins op tijd worden afgetrapt.

Dat gebeurde op een veld waarnaar zelfs de terreinknecht van FC Utrecht neerbuigend zou kijken. Gevolg was dat rommelig en chaotisch slechts understatements zijn om de openingsfase te omschrijven. Toch was Uni VV scherper, feller en beter. Een maatstaf om dat objectief vast te stellen is het aantal slidings van Joost: 5 in een half uur, een unicum. Dat een overwicht geen garantie voor succes is, bleek ook nu weer, want bij rust stond Uni ‘gewoon’ met 2-0 achter. Bob sprak, bedachtzaam als hij is, de bijna poëtische woorden ‘gewoon blijven voetballen’ en dat hielp. Na rust trok Uni de stand door doelpunten van Sebastiaan en David (penalty) namelijk weer gelijk.

Het dwong de toekijkende Rik defender ertoe zijn Volkskrant toch even terzijde te schuiven, maar die kon hij rustig weer openslaan toen de Nijmegenaren in de slotfase toch aan het kortste eind trokken. Zo werd de traditioneel teleurstellende oefencampagne (van verschillende vierdeklassers werd niet gewonnen) helaas voortgezet in competitieverband. Volgende week een nieuwe poging, tegen Advendo. Thuis, dus zonder uitshirts.

dec201718

Het hoofdveld van het sportcentrum had afgelopen zaterdag wel iets weg van een gletsjer. Omgeven door ijsschotsen traden de mannen van Lupo Wanneti aan tegen de buren uit Groesbeek. Zo langzaam als een gletsjer zich voortbeweegt, zo watervlug was het spelbeeld. Plotseling op 1-0 voor, naar heel snel 1-2 achter, naar uiteindelijk 4-2 winst. Een ware stunt tegen De Treffers, die bij winst de koppositie hadden gepakt. 

In het eerste kwartier zorgde de behendige aanvallers van De Treffers voor gevaar rond de zestien meter van Uni VV. In kansrijke positie werd er echter twee keer over gekopt. Maar dan heeft Uni VV een spits in huis, die als een rood duveltje uit een doosje uit het niets kan scoren: Wiltjo Koster. Normaliter rechtsback, maatschappijleraar en dorpspastoor van beroep. Zaterdag was hij echter voor even Wayne Rooney. Even had de vrolijke Koster iets mythisch, iets wat je in een strip van de ‘de wondersloffen van Sjakie’ leest. Op 20 meter van de goal valt een bal uit de lucht voor de voeten van ‘el Messi rojo’. Als rechtsback zijnde belandt zo’n bal normaal gesproken het liefst op de tennisvelden, maar Wiltjo weet wat er van een spits gevraagd wordt. Hij neemt de bal op z’n wonderslof en stuurt ‘m de linkerbovenhoek in. Fenomenaal.

Enkele minuten later bleek Wiltjo toch gewoon een huis-tuin-en-keuken-back te zijn van vlees en bloed toen hij een penalty aan de andere kant veroorzaakte. De penalty werd benut en niet veel later viel de 2-1. Een trouwe volger van het live-verslag op WhatsApp merkte terecht op: ‘we zouden ook eens langer dan 10 minuten een voorsprong vasthouden.’ Vreemd, want volgens de lokale, volstrekt objectieve courant staat de verdediging van Uni VV als een huis. Enfin, 1-2 de rust in. De thee van het sportcentrum smaakt eigenlijk altijd een beetje wrang.

De tweede helft was het onverwachts Uni VV wat de touwtjes in handen nam. De in bloedvorm verkerende Gebre Sebassie deed in de 65e minuut wat hij heel al weken doet. Heel snel rennen en koelbloedig afmaken. Sebas blaakt van het zelfvertrouwen en leek dit in de tweede helft uit te stralen op zijn ploegmakkers. Met de steun van het publiek in de rug leek het gevoel te ontstaan dat er wel eens een stunt in kon zitten. Dit gevoel werd waarheid. Invaller Maarten tikte de 3-2 binnen en vlak voor tijd viel ook de verlossende 4-2. De maker van het doelpunt moet ik u schuldig blijven. Al met al een heerlijke overwinning om de winterstop mee in te gaan!

Uit betrouwbare informatie van de huisgenoten van Sebas blijkt overigens dat zijn vorm wordt geïnspireerd door Eminem. Iedere wedstrijd sluit hij zich even op in zijn kamertje en laat ‘Lose Yourself’ door de speakers knallen. Voor andere spelers werkt de titel van dit nummer, helaas, vooral op vrijdagnacht inspirerend.

1234...11volgendePagina 1 van 5