Drie punten als eerbetoon
apr201809

Uni VV staat laatste. En de vorige wedstrijd ging in de slotminuut verloren tegen concurrent Zelos. Toch ging het afgelopen week geen moment over de stand van zaken in de derde klasse A. Want de trainer was overleden, trainer Rinus. Veertig jaar lang was Willy ‘Rinus’ de Haard de trainer van Uni VV, vorige week overleed hij op 88-jarige leeftijd. De 1-3 overwinning zaterdag op Redichem was een passend eerbetoon.

Alsof het zo had moeten zijn. Uitgerekend Redichem-uit, bij de club waarmee Uni VV al sinds jaar en dag warme banden onderhoudt, was de wedstrijd die het sluitstuk vormde van de week waarin gerouwd werd om Rinus; met maandag – vandaag – ook nog een groot aantal (deels speechende) Uni VV’ers aanwezig tijdens de uitvaart van de trainer. En uitgerekend tegen Redichem boekten we de eerste zege van dit kalenderjaar.

Gezien de stand op de ranglijst had die eerste overwinning van 2018 eigenlijk een week eerder moeten komen. Dan waren we concurrent Zelos namelijk tot op drie punten genaderd, maar na een van onze kant sterke tweede helft stonden we door de 2-3 van de gasten uit Zelhem in blessuretijd toch met lege handen. Dus moest het gebeuren bij Redichem, waar we speelden met rouwbanden, na een minuut stilte en met invaller-keeper Joris, als afgevaardigde uit het tijdperk-Rinus.

De winst kwam overigens niet zonder slag of stoot tot stand, nadat we gingen rusten met een 1-0 achterstand. Alsof we een beetje hulp van boven kregen, bogen we de achterstand in de tweede helft om dankzij drie strafschoppen. Invaller David benutte ze alle drie, na eerst een overtreding op linksbuiten Bram en vervolgens twee charges op hemzelf. Tussendoor vond de grensrechter van de thuisclub het blijkbaar een goed idee om het vuurtje nog wat op te stoken (ook ter ere van Rinus de Haard wellicht?) en hij hield het vlaggen voor gezien, maar verder bleef het rustig en dus mochten we ons clublied weer eens ten gehore brengen. De wijze waarop menig speler en bestuurslid van Redichem achteraf – onder meer in onze kleedkamer – reageerde op dat wat er (vooral) buiten het veld gebeurde, getuigde van grote klasse. Al met al een middag waarover Rinus tevreden had kunnen zijn.

Uni VV won weer eens en dus werd er gezongen:

apr201805

Bij de dood van een trainer0

Gepost in Uni VV 1Joris van Meel

Marcel Rözer depte zijn tranen en schreef vandaag een verhaal over Rinus.

Bij de dood van een trainer

De wedstrijd met Guus Hiddink als assistent moet een hoogtepunt in zijn leven zijn geweest

Hij is dood. Onze voetbaltrainer is dood en zijn voormalige pupillen slikken een brok uit hun keel. Het moet een universeel gevoel zijn, vandaar hier dit verhaal. De oude coach heeft zijn laatste adem uitgeblazen en is vertrokken naar de eeuwige voetbalvelden, zijn voormalige spelers achterlatend met tientallen anekdotes, met uitspraken die hem voorlopig nog in leven houden en met de vraag; waarom kwamen de tranen voor een man die zijn slechtste voetballer uitschold voor ‘Piet de Kut’?

Het is alsof het dubbel zo hard aankomt, de man onder wiens leiding je sportte, sluit voor altijd zijn ogen. Het past niet. Nee, je voetbalt niet meer of op een niveau dat je niet wilt dat iemand het ziet… Maar eigenlijk zou je natuurlijk nog best kunnen, ‘in het eerste’. Met de dood van de trainer moet je de keiharde werkelijkheid onder ogen zien; dat wat eens was, keert nooit meer terug. Met de trainer sterft een deel van de sporter.

Guus Hiddink
Het moet ergens in 1995 zijn geweest. UNI VV, een voetbalclub bestaande uit (ex-)studenten in Nijmegen bereidt zich voor op de competitiewedstrijd tegen DUNO uit Doorwerth. Het gaat om de zaterdagcompetitie, derde klasse, maar het had net zo goed een eersteklasser op zondag kunnen zijn. Onze voetbaltrainer luistert naar de naam Rinus, vernoemd naar de grote Michels, maar hij heet gewoon Willy de Haard. Een feit waar veel spelers pas na jaren achter komen.

Deze zaterdag is een bijzondere zaterdag, want er komt hoog bezoek. Rinus weet nergens van, ondergetekende (Achterhoeker en sportjournalist) heeft geregeld dat de bondscoach van het Nederlands elftal voor een middag de assistent van Rinus is. De trainer, rondbuikig en met het uiterlijk van een boxer (hij heeft zelf ook twee van die honden) is net begonnen aan zijn tactische bespreking, die elke week dezelfde is. Het is een ritueel voorafgaand aan de hoogmis, ons potje voetballen. Op een schoolbord staan elf kruisjes die hij één voor één afhandelt. En voor iedereen heeft hij een paar zinnen paraat. ‘Bert (zo heet onze spits), Bert, het enige wat je kunt is dat je lang bent… Dus doe dat dan ook.’

Ook deze zaterdag staat hij voor het bord, op het punt om zijn praatje beginnen als de deur open zwaait en Guus Hiddink in hoogsteigen persoon binnen komt. Rinus doet voor even een standbeeld na en vraagt: ‘Ben jij het echt, of ben je een pseudoniem?’ Het ijs, zo dat er al was, is gebroken en Guus Hiddink schikt zich op schitterende wijze in zijn rol als assistent.

Stort
Ik geloof dat ‘we’ wonnen die dag, maar dat deed er eigenlijk niet zo toe. En eigenlijk was dat in een diepe laag ook de boodschap van de man die het meer dan dertig jaar uithield als trainer van onze amateurclub. ‘Maak er wat van, voetbal is echt geen hogere wiskunde.’ Rinus hield van winnen en als het niet liep, kon het zo maar gebeuren dat hij op een bijveld naar een lager elftal ging kijken. ‘Rij de zaak maar naar de stort’, was een gevleugelde uitspraak als de nederlaag nabij was. Maar na afloop herstelde hij zich snel, dronk een paar biertjes en genoot net zoals zijn spelers met volle teugen van de derde helft.

Maar dat was natuurlijk niet genoeg, gezellig doen met spelers die gewend waren aan selectie-elftallen en gesponsorde trainingspakken en de hogere regionen van het amateurvoetbal. Voor veel spelers was Rinus als een vader, een beetje gesloten, tamelijk bot en zeer kritisch. Hij kon spelers afmaken en als liefhebber van het Duitse voetbal vond hij inzet heel belangrijk. Het meest trots was hij wanneer we een overwinning ‘voor de poorten van de hel hadden weggesleept’. En als het er in de rust van een wedstrijd slecht uit zag, riep hij: ‘We staan met de blote reet tegen het prikkeldraad, maar we geven niet op.’

Hij bond een zootje mannen op een manier die respect afdwong. Als hij grijnzend langs het modderige trainingsveld stond en ‘Highbury’ riep, dan wist je dat hij genoot van de slidings en de techniek die hier en daar zichtbaar bleef. Engels voetbal, de Duitse Bundesliga, die ‘kut-Italianen met hun laffe countervoetbal’, Rinus zag alles en misschien wist hij door het zien van al die wedstrijden en al die trainers wel dat het er, in elk geval bij al die duizenden amateurwedstrijden, om ging dat de spelers een stapje extra deden voor de coach. En dat deden we.

Rinus is in de mist verdwenen. Gewoontegetrouw stond de tv op voetbal, maar de laatste jaren registreerde hij niet veel meer. Ja, één keer kwam hij nog uit zijn nevelige bestaan. De club jubileerde, hield een feest met Rinus als eregast. Hij wist niet meer welke dag het was, maar spelers van vroeger herkende hij direct. Liefdevol noemde hij de spelers bij hun naam. En voegde er liefdevol aan toe: ‘Je bent een lul.’

apr201805

Rinus de Haard – iconisch trainer die 40 jaar de eerste man van Uni VV 1 was – is naar de eeuwige voetbalvelden vertrokken. Hij overleed maandagnacht. De afgelopen jaren ging het al steeds minder met Rinus. We waren dan ook enorm blij dat hij een kleine 2 jaar geleden nog wel bij ons fantastische 60-jarig bestaan kon zijn.

Zeer waarschijnlijk vindt zijn uitvaart maandag plaats. Komende donderdag zitten we samen in het sportcafé van het sportcentrum om te overleggen wat we als club kunnen bijdragen. Iedereen die zich geroepen voelt, kan aanschuiven.