nov201727

De ene tegengoal in de slotfase is de andere niet. Een week geleden bleven we in Zelhem met lege handen achter toen Zelos in blessuretijd 2-1 scoorde en was de teleurstelling gigantisch, mede door het bedenkelijke optreden van hun ‘grijnsrechter’. Zaterdag incasseerden we tegen Candia’66 opnieuw een late tegentreffer, maar konden we leven met de uitslag: 5-5. Mede gezien het feit dat we vijf kwartier met tien man speelden tegen de subtopper uit Rhenen.

Het is namelijk nog niet het seizoen van de Danen bij Uni VV. Daan Martens begon ijzersterk in zijn nieuwe rol centraal achterin, maar moet inmiddels alweer wekenlang geblesseerd toekijken. Zijn naamgenoot Daan Verkuil was zaterdag juist na lang wachten toe aan zijn officiële debuut in de hoofdmacht; een in de voorbereiding opgelopen voetblessure speelde hem enkele maanden parten, maar tegen Candia stond hij in de basis en dat gunde eenieder hem van harte. Met het enthousiasme van een dartelend veulen dat voor het eerst de wei in mag, begon hij aan de wedstrijd. Helaas duurde die voor Daan slechts vijftien minuten. Driftig verdedigend pakte hij snel twee gele kaarten en dus moesten we in ondertal verder.

Op dat moment stond het al wel 1-0 voor Uni VV. Geheel op eigen kracht zorgde David Tas voor een vroege voorsprong, door na een magistrale passeerbeweging niet alleen zijn bewaker maar ook de keeper het nakijken te geven. Niet veel later werd het echter 1-1, want de tweede ‘gele’ overtreding van Verkuil werd in het strafschopgebied begaan en de toegekende penalty werd onberispelijk achter doelman Joris van Meel geschoten. Uni VV was letterlijk en figuurlijk ‘ontdaan’ en kort na de gelijkmaker werd het 1-2.

Een afstraffing lag op de loer. Het werd evenwel een spektakelstuk dat zijn weerga niet kende: de tien van de thuisploeg verrasten Candia en zochten met een 4-2 voorsprong de kleedkamer op. Ilja Scheffer-Scheifes schoot met enig fortuin in de rebound binnen (2-2), aanvoerder Jos Coenen maakte bij de 3-2 dankbaar gebruik van weer een indrukwekkende rush van onze ‘tank op de linkerflank’ Emiel Cuijpers en na een vrije trap van Jos was het weer Ilja die er als de kippen bij was om in de rebound binnen te prikken.

Er zijn van die wedstrijden dat het bijna niet te zien was welke ploeg met tien spelers op het veld staat. Dat was zaterdag niet het geval. In de tweede helft stonden we van meet af aan met de rug tegen de muur en leek het een kwestie van tijd voordat Candia zou scoren. Toch hielden we lang stand en ondertussen waren we zelfs bijzonder gevaarlijk; David verscheen tweemaal in kansrijke positie voor het vijandelijke doel, maar kwam niet tot scoren. Uiteindelijk scoorden de gasten uit Rhenen toch en na de 4-3 uit een vrije trap viel ook de 4-4. Het vlagsignaal van onze grensrechter, die zich ’s ochtends moest afmelden wegens een griepje maar zich wel in bodywarmer langs de lijn in het zweet werkte, werd niet gehonoreerd.

Candia dacht hierna wellicht erop en erover te gaan, maar kwam bedrogen uit. Driemaal was namelijk scheepsrecht voor David en hij maakte er met zijn tweede van de middag 5-4 van. Kort voor het einde viel vervolgens nog de 5-5. Dat was jammer, maar we konden na dit spektakelstuk vrede hebben met een punt. Dat werd door vooral de jeugdige helft van de selectie gevierd tijdens Drift, al worden de foto’s daarvan op verzoek van Bob niet gepubliceerd. Tot slot mogen de lovende woorden van de Candia-trainer aan het adres van Joris niet onvermeld tot blijven. Hij was blijkbaar niet onder de indruk van de reddingen van onze sluitpost of van zijn coaching, maar leek vooral gecharmeerd van Joris’ roze tenue. “Mijn complimenten voor je uitstraling – dat is ook een kwaliteit.”

 

nov201720

Op een regenachtige zaterdagmiddag verliest Uni Vv met 2-1 bij concurrent Zelos uit Zelhem. De geur van het echte natte gras die de Uni VV’er weinig bekend is, leek de selectie bij aanvang van de wedstrijd goed te doen. In de eerste helft hadden de bezoekers alle kans om over Zelos heen te walsen. Het bleef echter bij een enkel doelpunt, dat door het voetballend gemak ervan deed denken aan een trainingsdoelpunt. Over verschillende schijven kwam de bal terecht bij Dirk de Jong, die de bal vlak buiten de 16 klaarlegde voor Sebastiaan Groffen die langs zijn tegenstander wandelde en de bal met het verkeerde been in de rechterhoek plaatste.

Diezelfde Groffen maakte bijna een werelddoelpunt, door vanaf het zestienmetergebied de bal op het dak achter de kruisinglat te plaatsen. De Jong zag kans om zijn naamgenoot bij PSV te imiteren en faalde van dichtbij met een hard schot op de borst van de Zelosdoelman. De thuisspelende ploeg zette hier weinig tot niets tegenover. Keeper Joris van Meel zag zich door de rust voor zijn goal genoodzaakt zich druk te maken over zijn scheenbeschermers, die naar eigen zeggen ‘niet zo lekker zaten’. Na een schreeuw om hulp richting de bank werden er bandjes uit zijn tas gehaald en werd het probleem opgelost.

De zorgeloosheid op het veld maakte zich ook in de kleedkamer meester van de ploeg. Afgezien van de stinkende wietgeur uit de kleedkamer van het zevende van Zelos was er geen vuiltje aan de lucht. Rechtsback Willem Frankenhuis durfde zelfs voorzichtig hoopvol te zijn: ‘Zou leuk zijn als we nu ook een keer de hele wedstrijd kunnen domineren.’ Die uitspraak werd niet afgeklopt en of het nu gemakzucht of angst was, de Nijmegenaren werden in de tweede helft volledig overlopen. Ook invallers Ilja Scheifes (voor de geblesseerde De Jong), Sam Scheeren en Bart Gerards konden daar weinig aan veranderen.

De mannen uit Zelhem creëerden kans op kans, maar het aluminium en uitblinker Van Meel stonden in de weg. In de 75ste minuut vond rechtsvoor Donny Martensen dan toch van dichtbij het net. Uni VV wankelde vervolgens en aanvaller Menno Diepenbroek schoot in blessuretijd na een knappe actie zijn ploeg naar een voorsprong.

Uni VV speelde alles of niets en na een scherp aangesneden vrije trap bij de tweede paal kwam de bal na een voorzet van David Tas terecht bij Gerards, die simpel kon intikken. Met een flinke grijns op het gezicht stak de Zelosgrensrechter zijn vlag omhoog. Na overleg met de scheidsrechter werd het doelpunt afgekeurd. De scheidsrechter moest zijn beslissing vervolgens met een scheldsalvo van de spelers en het temperament van onze coach bekopen. Het mocht niet baten, een uitstekende eerste helft bleek niet genoeg om punten mee te nemen naar Nijmegen.

Daar kon zelfs het geslijm van een aantal dronken Uni VV’ers, die tot in de vroege nacht in de Zeloskantine vertoefden, niets aan veranderen.