Achtbaan van emoties
Feb201713

Uni VV haalt zelden de krantenkoppen, maar na de wedstrijd tegen Redichem werd er uitgebreid aandacht besteed aan het degradatieduel in de 3e klasse A. Zowel in de Gelderlander als op het veld was er een hoofdrol weggelegd voor gastspeler Cees Verheul, normaliter actief in Uni VV 2.

De aanvaller werd omschreven als speler van het vijfde, maar er waren verzachtende voor de dienstdoende journalist; woordvoerder Koen moet naderhand een verhaal hebben opgehangen waar vrijwel geen touw aan vast te knopen was. Ga maar na: we hebben een aangewaaide Japanner weggeplukt bij het vijfde, onze reservebank bestond uit een gestopte speler (Dirk) en twee talenten van het tweede (Cees en Pim) en spelverdeler was Sergio, geleend van het vijfde.

Zij waren nodig om alle afwezigen te vervangen: Jos is op vakantie, Joost werkt tegenwoordig vaak op zaterdag bij zijn geliefde stadion GelreDome, Sebas is een halve Belg geworden en de echte Belg zit al tijden in de lappenmand, net als dr. Martens. Gelukkig ontpopt C zich tot een voorbeeldige leider en zorgt hij ervoor dat we wekelijks een representatieve selectie hebben. Gelukkig ook dat Willy weer terug was uit Utah – het Dalfsen van de Verenigde Staten – en dat zijn aanstaande gezinsuitbreiding hem er niet van weerhoudt nog een seizoen door te gaan.

Met ons vreemdelingenlegioen namen we het op tegen Redichem, met negen punten (vijf meer dan wij hadden) en een voorlaatste plaats een van onze voornaamste concurrenten. Na een eerste helft waarin de gasten iets beter waren maar niet scoorden, werd het na rust tegen de verhouding in toch 0-1; hoewel wij het heft in handen hadden genomen, leverde een afstandsschot de openingstreffer op. Niet veel later werd het echter gelijk, nadat Job gevloerd werd. Als je erin slaagt onze spits naar de grond te werken, mag je concluderen dat er sprake is van een overtreding en dus was de penalty terecht. Dat zag ook de scheids, die na de pauze al op weg was naar het veld toen wij uit de kleedkamer kwamen (daarvan verzekerde de Belg ons, want ‘de deur was toe’). Job zelf ontfermde zich over dit klusje – Koen en Peter hadden daar op de middenstip alle vertrouwen in – en inderdaad faalde hij niet: 1-1.

Toen moesten de minuten van Cees Verheul nog komen. De dartele vleugelspits, die de kledingstijl baggy hoogstpersoonlijk naar een hoger plan heeft getild, leek zich onsterfelijk te maken toen hij in de slotfase voor 2-1 zorgde. Een bal van de zijkant dwarrelde zomaar bij de tweede paal binnen en zo zette Cees ons op wonderlijke wijze op voorsprong. Met het verstrijken van de tijd werden de eerste tonen van het Uni VV-lied al bijna ingezet: we zouden immers gaan winnen en dus voor het eerst dit seizoen mogen zingen! Tot de laatste minuut aanbrak, Cees na een corner van Redichem in al zijn enthousiasme een tegenstander van de sokken liep en de bezoekers uit een strafschop alsnog de 2-2 maakten.

Het werd derhalve een achtbaan van emoties voor Cees, eentje die niet misstaan had ineen pretpark. Of, zoals onze aanvoerder het zou zeggen: pratpurk. De geboren Achterhoek groeide op in Lichtenvoorde, maar spreekt geen woord dialect. Daarom bedient Koen zich in een poging om plat te proat’n van zelfverzonnen woorden en ‘pratpurk’ is zijn favoriet. Dat was nog voor het college ‘dansen voor mannen’: ons werd op het hart gedrukt in de discotheek te allen tijde de handjes onder de schouders te houden. Doe je dat niet, dan zit je fout. Afgelopen zaterdag werd dat tijdens de Belgisch-Mexicaanse party bij de samenwonende Thomas op overtuigende wijze in de praktijk gebracht.

Quote van de week was tegen De Treffers voor Koen: "Leg de bal maar iets naar voren Wiltjo. De vrije trap was bij dat bord van Patrick..."

Quote van de week was tegen De Treffers voor Koen: “Leg de bal maar iets naar voren Wiltjo. De vrije trap was bij dat bord van Patrick…”

Over tijdrekken en Japans gogme
Jan201729

Rust, inzicht, overzicht en ja, je zou het zelfs gogme kunnen noemen. Misschien niet de termen die je zou toedichten aan de gemiddelde Uni VV-speler; toch heeft het eerste elftal haar selectie versterkt met een speler die binnen het beschreven beeld past. En wel uit Japan. “Gehaald?”, vroeg men zich bij tegenstander De Treffers af. “Nee, aan komen waaien”, was het enige juiste antwoord. De ervaren Aziaat luistert naar de fantastische voetbalnaam ‘Kazuki’ (of voor Willem: ‘Suzuki’), en debuteerde tegen De Treffers veelbelovend.

Tegen drieën trapten de teams hun tweede seizoenshelft af. Eentje waarvan voor Uni VV veel afhangt. De uitgangspositie is benard, beroerd en zorgwekkend, maar allerminst uitzichtloos. Het gat naar de overige degradatiekandidaten bedraagt vijf punten en hoe fijn zou het zijn als dat vandaag kon worden teruggebracht tot twee. Zover zou het helaas niet komen, al vormde de wedstrijd in het geheel geen aanleiding om de handdoek in de ring te gooien. Tot twee keer toe kwam Uni zelfs op voorsprong. In totaal werd er zelfs driemaal doel getroffen. In één wedstrijd! Dat De Treffers tot datzelfde aantal kwam, maakt dat als eindstand 3-3 werd genoteerd. En dat levert een punt op. Gemengd gevoel over het resultaat, goed gevoel over de match.

De doelpunten
Dat goede gevoel werd goeddeels veroorzaakt door de drie gemaakte doelpunten. Dat waren er namelijk niet alleen veel, ze waren ook nog eens van een schoonheid waarbij menig Trianon-serveerster in het niet valt. Buitenspeler Ilja brak eerst door op links en rondde bedaard af, waarna Job Wissink een vrije trap in de winkelhaak vuurde. In de tweede helft vond Tijs de kruising van het andere doel. Ondertussen was de Groesbeekse opponent al teruggekomen van 0-2 naar 2-2. De aansluitingstreffer viel uit een penalty na een overtreding van keeper Machiel. Ondanks dat hij bij het torpederen van een tegenstander nog net zijn derde been niet gebruikte (maar die andere twee toch overduidelijk wel), probeerde hij de strenge scheidsrechter er – natuurlijk tevergeefs – van te overtuigen dat hij toch echt de bal speelde. De tweede tegengoal kwam voort uit matige communicatie in de Uni VV-defensie en nadat het eerst 2-3 was geworden trok De Treffers de stand weer gelijk via een schuiver vanaf randje zestien.

Tijdrekken
Tweemaal op voorsprong dus, wat ons ertoe aanzette om eens te experimenteren met het fenomeen ‘tijdrekken’. Cyrille nam daarin kordaat de leiding. Opvallend was dat hij dat al deed voordat er ook maar één doelpunt was gevallen. Voor een welverdiende inworp diende hij de bal aan de andere kant van het hekwerk op te halen, waarna zich het vermakelijke schouwspel ‘Cyrille vs. omheining’ afspeelde. Bedenkelijk bekeek hij de bal, die op enigerlei wijze weer op het speelveld zou moeten belanden. Ook het hekwerk werd nauwkeurig geïnspecteerd, waarop Cyrille de tijd rijp achtte om een eerste poging te ondernemen.

Overtuigend plantte hij één been halfhoog op de roosterachtige afrastering, zijn handen stevig om de gecurvde bovenkant. Nu het lange lichaam nog omhoog zien te krijgen, maar dat bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan. Verder dan een klein hupje kwam het niet, waarna de starthouding opnieuw werd aangenomen. Toen de gedachte van een mogelijke spierscheuring of ander ernstig letsel even door zijn hoofd schoot, besloot hij een nieuwe poging al bij voorbaat te beëindigen. Een vragende blik volgde richting de Treffers-dug-out, waar wellicht een nieuwe bal vandaan kon komen. Daar waren ze op hun teentjes getrapt: doel bereikt. Een heuse fake-blessure (Henk Fräser heeft de beelden reeds ter inspiratie opgevraagd) aan het einde van de wedstrijd maakte dat hij de rol van tijdrekker – naast die van buitenspeler – met verve vervulde.

Uni VV gaat voor ‘eerste pannenkoek’
Nov201622

Nee, het is nog niet het seizoen van Uni VV. Nadat de eerste periode zonder overwinning en met slechts twee punten werd afgesloten, was er ruim een week geleden in Veenendaal evenmin succes: op bezoek bij SV Panter werd met 4-2 verloren. Toch was het een nederlaag die wellicht perspectief biedt.

Waar we tijdens veel van de eerste wedstrijden lange tijd partij konden bieden, maar na de pauze overlopen werden, legden we tegen Panter juist in de tweede helft onze beste 45 minuten van deze competitie op de mat. De terugkeer naar 4-3-3 bracht niet direct het gewenste resultaat, getuige de 3-0 ruststand (al bracht apper van dienst Barterazzi de thuisblijvers in verwarring door het over 0-3 te hebben), maar daarna slaagden we er zowaar in om ons op te richten, de tegenstander bij de strot te grijpen en nog te scoren ook.

Helaas gebeurde dat wel pas nadat het eerst nog 4-0 was geworden en dus was het duel reeds goeddeels beslist, maar we mogen vertrouwen putten uit het restant van de wedstrijd. Prima aanvallen resulteerden in kansjes en twee doelpunten; we krijgen er jammer genoeg geen (bonus)punten voor, maar de mooiste goal van de middag was van spits Job (al mocht volgens vriend Borgo ook het voorbereidende werk van Borgo niet onderbelicht blijven) en vervolgens deed Willem het gewoon, tekenen voor het slotakkoord.

2016-11-12-photo-00000088

In de derde helft waren er bij Jos wijze lessen van onze ervaren oud-ploeggenoten, die zelf met 3-1 hadden gewonnen. Onze eigen afwezige Jos haalde in de Ardennen opgelucht adem, omdat hij zijn beloofde kistje overwinningspils in huis kon houden. Aanvoerder Koen, een harde, bood ondertussen zijn excuses aan Wiltjo aan vanwege zijn wat al te driftige coaching. Wiltjo, ‘de Messi van Dalfsen’, vond dat echter onzin en maakte duidelijk best tegen een verbale oorwassing te kunnen. Koen vervolgens liet weten Wiltjo tijdens het weekend weg komende zomer ‘een ontzettend lelijk wijf’ te gunnen.

Tijdens de derde helft werden de ervaren mannen van het derde ondanks hun ervaring geklopt op uithoudingsvermogen: “Blijkt maar weer: de eerste pannenkoeken zijn voor de kinderen. Nu staan de echte mannen op!”, betoogde Koen heupvol. Laten we deze variant op het spreekwoord het eerste gewin is kattegespin dan maar ter harte nemen; ons niet druk maken om het feit dat we nog zonder competitiezege zijn en zaterdag tegen Zelos vol voor onze ‘eerste pannenkoek’ gaan.

2016-11-13-photo-00000098

Nov201606

Om de baard van de man aan wie tegenstander vv Keizerstad haar naam ontleent ging het op het USC vandaag allerminst. De stadgenoot bevond zich tot vandaag immers – net als Uni VV – in de spelonken van 3A. Het gat bedroeg drie punten, en inderdaad: dat is in één wedstrijd te dichten. Dat was dan ook precies waarop werd ingezet. Dat Keizerstad datzelfde gat na 90 minuten voetballen had verdubbeld, en Uni VV nog vier doelpunten verder in de min had geschoten (0-4), was dan ook een domper tot de macht tien.

Afgelopen donderdag nog, was de selectie door de trainer op scherp gezet: een mix van tactische souplesse en noeste arbeid moesten ervoor zorgen dat Keizerstad zou knielen. Het mocht niet baten. Dat Uni VV de bal zo nu en dan even in bezit hield was al winst, maar door “way too many mistakes” resulteerde dat uiteindelijk in 0 (nul) uitgespeelde kansen, laat staan in de broodnodige doelpunten.

Keizerstad daarentegen, speelde – vooral in het tweede bedrijf – frank en vrij en maakte dankbaar gebruik van de ruimtes die Uni VV hen noodgedwongen liet. Noodgedwongen, omdat de gastheer reeds in de eerste helft op een 0-1 achterstand was gekomen. Dat gebeurde niet voor het eerst dit seizoen via een van richting veranderd schot. Toen het na rust ook nog 0-2 werd, nam Uni VV de risico’s die de weg naar 0-3 en 0-4 voor haar opponent plaveiden.

Zelfs scheidsrechter Oosterkamp schoof zijn oordeel niet onder stoelen of banken: “het was niet best”. Als gratis tip gaf hij – terwijl hij een lift voor uw verslaggever naar het pittoreske Dalfsen verzorgde – ‘dat het allemaal een stuk simpeler kon’. En als zelfs de scheids dat ziet, dan weet je dat je je zorgen moet maken. Maandag worden de koppen dan ook direct bij elkaar gestoken.

Okt201630

cv8eydtxgaaafbw

Na een vrij weekend mocht het vaandelteam van Uni VV aantreden tegen één van de toppers in de 3e klasse dit seizoen. Vorig seizoen werd er thuis verrassend gewonnen van het jonge en technische ESA. Later in het seizoen werd er uit, na een goede pot, onfortuinlijk met 2-0 verloren. ESA was dus gewaarschuwd om Uni VV, ondanks de ranglijst, niet te onderschatten.

Na 10 redelijk gelijk opgaande minuten met kansjes her en der was het toch vrij snel gedaan met de ambities om er nog iets van te maken. Al snel vielen de 1-0 en 2-0 en was het Nijmeegse verzet gebroken. Het is vanzelfsprekend dat ESA meer individuele klasse heeft, maar vandaag won ESA het ook op agressie en strijdlust. Iets wat Uni VV zichzelf mag aanrekenen. De tweede helft kwam Uni VV nog wel iets dichterbij door een kopbal van Koen Flipse, maar ook deze aansluitingstreffer werd snel teniet gedaan door weer een goal aan Arnhemse zijde. Uiteindelijk liep de score nog uit tot 6-1. Iets wat Uni VV al te vaak is overkomen dit seizoen.

Aangezien het team absoluut niet de sterren van de hemel speelde zaterdag, was het des te prettiger dat onze Vlaamse sterrenkundige in de derde helft college gaf over wat er zich echt in de hemel afspeelt. Volgende week mag het in de derde helft gewoon weer over voetbal gaan, want dan staat de stadsderby tegen Keizerstad op het programma. Een wedstrijd waar we onze eerste 3 punten moeten verdienen!

Okt201616

Toen Sebas de tweede Uni-treffer een minuut of twee voor tijd tegen de touwen trapte, werd er tijdens de vreugdedans (Koen voorop) ruimschoots de tijd genomen om een kast vol voetbalclichés te openen: de ‘alles winnen nu’, ‘vol erop’, en ‘niks meer weggeven’ waren in de wijde omtrek van het USC te horen. Desalniettemin was het onze roulerende rechtsback die – het motto van zijn favoriete club in de steek latend – de dieptepass vanuit de aftrap maar moeizaam kon verwerken, waarna, via een fraai wippertje, de 2-2 eindstand op het denkbeeldige scorebord verscheen.

Gewoon kut
Toch kreeg Koen van analist van dienst Willem Frankenhuis – zijn assistent-scheidsrechterstenue nog dragend – “zeker geen onvoldoende.” Want: “Dat die man daar wegdraait is gewoon kut, maar daarvoor gingen er zeker twintig dingen goed”, (ver)telde Willem. Bovendien had Uni VV het zichzelf aangedaan dat de marge op het bewuste moment slechts 1 bedroeg. Al eerder in het duel werd namelijk een aantal kansen – en vooral ook kansen op kansen – vakkundig om zeep geholpen.

Een onvoldoende gaf Willem evenmin aan keeper Machiel. Integendeel, hij mocht een 8 (acht) achter zijn naam noteren. Terecht, want waar na afloop vooral werd gesproken over het feit dat tegenstander SC Oranje tweemaal de paal had geraakt, was het toch echt de doelman die deze doelrijpe kansen tot omhooggevallen afzwaaiers degradeerde. Toch slaagde de Arnhemse formatie erin hem tweemaal te passeren. Saillant detail: dat deden ze met z’n tienen, want na ongeveer een uur spelen was de doorgebroken Jos Coenen aan zijn truitje getrokken, waarna een verdediger van ‘de club waar alles kan’(maar dit net even niet) van het veld werd gestuurd door de scheidsrechter. Diezelfde scheidsrechter constateerde een kwartier later natrappen aan Arnhemse zijde, waarop in zijn ogen “donkerrood” stond. Dat hij vervolgens uit zijn grijze tricot een gele kaart tevoorschijn toverde, wekte dan ook op z’n minst een ieders verbazing.

Bier met een bijsmaak
Het had niet veel gescheeld of Uni VV had deze middag eveneens niet met elf spelers binnen de lijnen gestaan. Niet vanwege strapatsen in het veld, nee, blessures en weekendjes weg (we hebben immers pas volgende week een vrij weekend) maakten dat de selectie van trainer Paolo wat was uitgedund. Dat Bruno en de terugkerende Thom Neleman ons bijstonden betekende desondanks dat hij bij tegenspoed nog een beroep op verse krachten kon doen. Toen was gebleken dat ook zij de beloning voor Uni VV deze middag echter niet in de benen hadden, en de scheidsrechter al op weg was naar zijn werk, had Paolo reeds gezorgd voor een alternatieve beloning in de vorm van bier voor onder de douche. Met helaas een nare bijsmaak.

Bier was er ook in Jos, alwaar de seksuele escapades van een stewardess de opmaat vormden voor een ‘diepgaand’ gesprek over het betere handwerk bij de bevrediging van de vrouw. De Cosmopolitan bleek daarbij een meer dan goede raadgever, alhoewel succes ook met het magazine in de (andere) hand allerminst is verzekerd. Gelukkig bracht het “hemelse gegeven” dat de dames het ook heel goed zelf kunnen (“en doen!”) troost.

Okt201610

Nadat Uni VV vorige week verrassend een punt pakte tegen Advendo, wilde het team deze week wel eens 3 punten pakken. Tegen SKV, de voormalige club van Daan en Tijs. Voor beide was het geen memorabele terugkomst op sportpark De Zoom. Tijs kon niet meedoen vanwege een blessure en Daan viel na een halfuur spelen ook uit met een hamstringblessure. Voor de rest van de Uni VV’ers was het overigens ook geen memorabele middag. Er werd kansloos verloren, met 3-1. Op 10 minuten na had Uni VV niets te vertellen in Wageningen en gefrustreerd trok het team weer richting Nijmegen.

In de derde helft bleek dat Uni VV ook nog eens de eerste vrouwelijke uitsupporter van het seizoen op knullige wijze was misgelopen. Nicole, vriendin van spits Wissink, was verteld dat de wedstrijd in Veenendaal was. Niet dat ze met de correcte locatie wel was aangekomen, want ‘het zadel van de wielrenfiets stond te hoog’, dus ze besloot om alleen in de derde helft aan te treden. Prima keus, want op het veld leek het af en toe ook of de spelers de verkeerde locatie hadden doorgekregen.

In de derde helft kwam overigens ook aan het licht dat aanvoerder Koen Flipse de pers niet meer te woord wil staan. Met tot gevolg dat Snus, zelf medewerker bij De Gelderlander, gebeld wordt door zijn collega voor een wedstrijdverslag. Volgende week zouden ze ook Dr. Martens kunnen bellen, zolang ze maar niet bellen met ongestel.. uhum… ongepaste vragen. Maar dat terzijde.

De derde helft was in ieder geval een prima basis om op voort te borduren naar volgende week: SC Oranje thuis. Wissink is in ieder geval ‘more than motivated!  Also for all other matches yet to come this season.’ Aldus zijn berichtje aan de trainer, nadat hij zijn basisplaats verloor. Nu de rest nog….

 

Zoekend Uni VV van hatelijke nul af
Okt201603

We hebben er even op moeten wachten, maar hier zijn ze dan: ons eerste punt en ons eerste verslag deze competitie. Na drie nederlagen slaagden we er zaterdag niet in om de 1-0 voorsprong vast te houden tegen Advendo’57, maar verder dan 1-1 lieten we de gasten uit Ederveen niet komen.

knotsNa Uni VV-waardig chaotisch verlopen voorbereiding bleek de eerste wedstrijden in 3A dat we in ons nieuwe systeem nog zoekende zijn. Drie keer hielden we een helft lang aardig stand, maar zowel tegen De Treffers (0-4), Redichem (5-0) als Veluwezoom (2-8) trokken we uiteindelijk duidelijk aan het kortste eind. Waar de tegendoelpunten als rijpe appelen vielen, duurde het meer dan 180 minuten voordat we zelf tot scoren kwamen; tegen Veluwezoom knikte Job raak uit een corner en tikte de Belg een rebound binnen.

Een voorsprong hadden we nog niet gehad, maar daar kwam zaterdag verandering in. Het was geen verrassing dat dit gebeurde na een goal van Jos, want de frêle linkspoot had er ’s ochtends al zin in. ‘Voor de corvee-jongens: vraag ook even om het scorebord bij de balie’, liet de blonde Brabander weten. ‘Heb het gevoel dat ’t vandaag weleens waard kan zijn om de score bij te houden!’ En dat bleek, want al na een paar minuten dwong onze Jos Hups Coenen zijn bewaker tot een fout: de Advendo-verdediger schoot tegen zijn lichaam op en zo zeilde de bal bij de tweede paal binnen, 1-0.

Angstgegner Advendo verliet Nijmegen twee jaar geleden nog met drie punten, nadat een 3-0 achterstand in de slotfase werd omgebogen in een 3-4 overwinning, maar ditmaal sloegen ze alleen in de laatste minuut van de eerste helft toe en gingen we rusten met een 1-1 tussenstand. Na de hervatting bleef het daarbij, mede dankzij enkele goede reddingen van doelman Machiel.

Met dank aan voorganger Joris staat hij als onderdeel van de familie Knots gehuld in een keepersshirt met ‘een kloddertje roze hierrr‘ tussen de palen en hoewel hij begon met een paar ongelukkige optredens, greep Machiel zaterdag de kans om zich te onderscheiden. Waar het de voorgaande wedstrijden niet meezat, hadden we nu bovendien het geluk eens aan onze zijde – de inzet van een Advendo-aanvaller belandde op de binnenkant van de paal, waarna we voor opruiming konden zorgen – en dus zijn we van de hatelijke nul af. Het zingen van ons Uni VV-lied zat er nog niet in, maar het begin is er.

Terugblik op mijn meest memorabele momenten bij Uni VV…
Jun201617

14 jaar geleden verruilde ik het rood-wit van Madese Boys voor het rood-zwart van Uni VV. Een paar weken geleden – op 28 mei 2016 om 16.45 uur om precies te zijn – hing ik ook dat tricot aan de wilgen. Ik was bij Uni VV 11 jaar keeper, 2 jaar supporter – toen ik even een uitstapje naar De Treffers maakte – en 1 jaar mislukte spits, toen ik terug kwam van De Treffers en dacht wel even 15 doelpunten te maken (het bleef bij 1 – overigens schitterende – goal…).

Op verzoek een terugblik op mijn meest memorabele momenten.

[..]

Speler van het Jaar 2015-2016: Jos Coenen!
Jun201617

Afgelopen week was het weer tijd voor het hoogtepunt van het seizoen: de Speler van het Jaar-verkiezing! Zo spannend als vorig jaar – toen het verschil tussen winnaar Willem en numero 2 slechts een paar punten bedroep – werd het dit jaar niet. Maar mooi was het natuurlijk wel! Lees hieronder alle mooie woorden die over onze enige echte nummer 10 -Job Coenen – geschreven werden:

Over deze jongen heb ik niet veel te zeggen. Jammer dat hij geen clubtopscoorder is geworden in de competitie, maar gelukkig voor hem wél topscoorder van de NACOMPETITIE. Iemand die over een heel seizoen zes of meer goals kan maken moet wel echt een goeie zijn… 1 Punt voor topper Jos.

3 punten van mij voor Jobbie Coenen. Belangrijkste criterium is dat je dit jaar zowel binnen als buiten het veld het voortouw hebt genomen. Hoogtepunt was natuurlijk de geweldige treffer tegen Krayenhoff. Echter heb je dit jaar meerdere hoogtepunten mogen vieren: je afstuderen, je mooie vrouw (inclusief gele wand, bazenactie trouwens), je inzet voor het jubileum, je Beatrix kapsel en het bootfeest. Ik zou zeggen: good job!

Job moest vorig jaar nog de boot afhouden om speler van het jaar te worden, dit jaar heeft hij de vergunningen wel op orde om drie punten te krijgen. Met een magistrale penceelstreek (een beetje van mezelf, een beetje van Ex-ol) zorgde onze blondine dat de Kraayen veroordeeld zijn tot de groep trekvogels die in de 4e klasse gaan overwinteren. Job zorgde dat we de lach niet meer van ons gezicht kregen. Mister sportcentrum regelde daarnaast voor ons 60-jarig bestaan een tipi’s Univv-feest. De avond voelde als Rivella, een beetje vreemd maar wel lekker.

Job, deze is voor jou. Ik vind je 1 van de beste voetballers van het team, helaas kwam het er niet altijd uit op zaterdag. Hopelijk kan ik je volgend jaar de volledige 3 punten geven, dat zou betekenen dat wij als team een goed seizoen hebben gedraaid. Job, je stond er dit jaar als het echt nodig was, met natuurlijk die gruwelijke goal tegen kraayenhoff als hoogtepunt!

‘Op goal!’, schreeuwde ik altijd wanneer Job op het punt stond een vrije trap te nemen. De eerste seizoenen negeerde hij het advies stelselmatig. Maar de laatste tijd luisterde hij wat beter. Gelukkig maar, anders waren we er misschien wel uitgevlogen… Jos had een piekjaar: een jaar waarin hij niet alleen op het juiste moment de mooiste goal uit zijn carrière maakte, maar ook een jaar waarin hij afstudeerde, in de Uni VV feestcommissie zat om het tofste feestje van het jaar te organiseren en – als medewerker van het sportcentrum – ook steeds meer het initiatief nam om leider Flipse de helpende hand toe te steken. 25 jaar pas, maar nu al op weg naar volwassenheid, zo lijkt het. Vorig jaar was hij al dichtbij de titel van het Speler van het Jaar, en dit jaar heeft hij alles op alles gezet om de titel alsnog in de wacht te slepen. Beloon die jongen!

2 Punten voor jou Job. Ik heb bewust gewacht tot het uitdelen van de punten tot na de nacompetitie. Terecht bleek later. In de uitwedstrijd (naja, uitwedstrijd) bij de trekvogels was je zeer belangrijk voor UniVV. En dat te bedenken dat je de eerste helft echt slecht was, aldus je moeder. Niet alleen binnen het veld ben je een enorme aanjager maar ook daarbuiten. Wat er ook georganiseerd wordt jij bent erbij en zal meehelpen dat te regelen. – Huh, waar is petuhr? – Onze keeper zou tot zijn veertigste spelen in univv1 en heeft dat helaas niet kunnen volhouden, hetgeen ons allemaal betreurt. Het troost mij in ieder geval wel dat ik die rol ook wel voor jou weggelegd zie. Job bedankt!

Wat zet jij je in voor Uni VV, geweldig. Positief ingesteld. Levensgenieter. Als hij afgestudeerd is nodigt hij het hele voetbalteam uit. Dit keer werden er niet zo veel dingen gesloopt. Het is genieten om bij jou in het voetbalteam te zitten, helemaal als je zulke goals maakt als tegen de kraaien.

Twijfelgeval met plaats 1 omwille van de combinatie persoon & het gebrachte voetbal, uiteindelijk hier terecht gekomen. Nog steeds de hollander der hollanders! Bonuspunt: stabiele factor in Jos & andere zuipgelegenheden.

Vorig jaar was Job er al dichtbij, maar wat mij betreft pakt hij dit jaar toch echt de beker. Niet omdat hij dit jaar zo’n geweldig seizoen heeft gehad qua voetbal, maar de speler van het jaar is meer dan een goede voetballer. Om toch met het voetballende gedeelte te beginnen. Uit tegen het sympathieke Veenendaal maakte Job, onder toeziend oog van de familie Tamminga, één van de belangrijkste goals van het seizoen. In het tweeluik met het minstens zo sympathieke Krayenhoff beleefde Jos het absolute hoogtepunt van het seizoen. Met een geweldige knal van circa 25 meter liet hij de keeper kansloos, om later Krayenhoff het nekschot te geven met de 4-0. Ook buiten het veld heb ik van Job genoten dit seizoen, zoals de inhoudelijke discussies met Ronald in de rust, de dooie kraai op de app, of één van je anekdotes tijdens een avondje Jos. Wat ik ook erg in Jos waardeer is dat hij zich verantwoordelijk voelt voor het team. Zo kan ik me weinig trainingen en wedstrijden herinneren dat hij niet aanwezig is geweest (op blessures na). Ook heeft hij geprobeerd om zijn broer te rekruteren voor ons elftal, maar die bleek over nog zwakkere enkels te beschikken dan hij zelf en struikelde over een lijn tijdens een training. Jos was ook mede verantwoordelijk voor het organiseren van het jubileumfeest, klasse! Ik vind Job enorm belangrijk voor het team en een wereldgozer; Jos, jij krijgt die lach niet van mijn gezicht!

Je hebt PVV-stemmers, Songfestival-stemmers en Top-2000 stemmers. Ikzelf schaar mij tot de fanatieke Job Coenen stemmers. Al jaren lang probeer ik deze jongen aan de prijs der Univv prijzen te helpen. Vorig jaar was het bijna gelukt maar ging met een nipte voorsprong de Nutty professor met de prijs er vandoor. Waarschijnlijk had ik Job dus ook de drie punten gegeven als hij op de eerste training in een konijnenhol was gaan staan en zijn exo-L inclusief enkelband had afgescheurd. Gelukkig kan ik me ook dit jaar weer achter uitstekende argumenten verschuilen. Natuurlijk was er DE goal. Na analyse blijkt de rol van Marienjo echter veel groter dan in eerste instantie leek. Job dribbelde en wachtte op het moment dat Marienjo naar binnen zou snijden. En hij dribbelde, en hij wachtte en dribbelde en wachtte. ‘Wanneer gaat die pisvlek nou snijden” dacht Job. Zwaar gefrustreerd dat een mooie assist hem door de neus werd geboord schoot hij van ellende maar op doel. Dat stukje frustratie was precies wat zijn schot nodig had die zo prachtig in de rechterbovenhoek eindigde. Twee goals in de belangrijkste wedstrijd van het seizoen is niet misselijk. Ook niet misselijk was zijn feestje op de boot. Na een schraal party jaar besloot Job, tactisch sterk, voorafgaand aan de speler van het jaar verkiezing nog even wat extra punten te sprokkelen! Ook verdient hij drie punten omdat ik vaak van hem geniet. Wat ik heerlijk vind is als hij (onterechte) kritiek krijgt van de trainer. De eerste keer weet hij zich nog net in de houden maar de keer erop gaat hij er vol tegenin. Van die onderdrukte frustratie kan ik intens genieten. Maar ook geniet ik ervan als hij met zijn moeder staat te Salsa dansen of slap ouwehoert onder de douche. Mijn beste argument heb ik tot het eind bewaard, ik zou het gewoon prachtig vinden als ik ‘m die beker nog live zie optillen voordat ik stop.

Volgens de overlevering mag je een wens niet hardop uitspreken, want dan komt-ie niet uit. Voor Jos gaat deze wetmatigheid echter niet op. “Ik hoop dat jullie degraderen”, beet hij onze vrienden van Veenendaal toe. En aldus geschiedde. Niet in de laatste plaats omdat Jos tegen het team van Chris Minnebreuker, vol met geschikte kerels, verantwoordelijk was voor de doorslaggevende 0-1. Je mooiste doelpunt bewaarde je voor het moment dat het er nóg meer om ging, tijdens Krayenhoff-thuis. Verder druk met het Uni VV-jubileum, het ronselen van spelers, het zoeken naar een nieuwe trainer, het overslaan van zijn ontbijt op belangrijke wedstrijddagen, het organiseren van het weekendje weg, het typen van de prachtigste verslagen. En ondertussen nog afstuderen ook. Vorig jaar tweede achter Willem; het is te hopen dat hij niet de nieuwe Job Zoetemelk wordt.

1234...155volgendePagina 1 van 5