Op het juiste moment pieken!
Mei201729

Dirk Kuyt deed het tegen Heracles Almelo, Tom Dumoulin deed het gisteren in de tijdrit en menig Uni VV-speler doet het regelmatig te vroeg: op het juiste moment pieken! Met één overwinning in een heel seizoen heeft Uni VV zich verzekerd van nog een jaar 3e klasse. Paolo heeft de ultieme vorm van het Italiaanse catenaccio toegepast op zijn selectie. Het hele seizoen achterover leunen en de tegenstanders in slaap sussen, denkend dat je geen knip voor de neus waard bent. Om er vervolgens één keer dodelijk effectief uit te komen. Het slotstuk van de Italiaanse meesterstrateeg voltrok zich afgelopen zaterdag tegen DVV voor de Nijmeegse duiventil. Uit nood kwamen dit seizoen spelers ingevlogen uit allerlei windstreken. Van een 39-jarige Japanner tot een jonge boeddhist met een nektasje. Ze hebben dit seizoen allemaal hun bijdrage geleverd. Waarvoor hulde!

Onder de snikhete zon zagen de toeschouwers een open eerste helft. Cyrille was dichtbij een goal met een kopbal op de lat en verdiende wellicht een penalty. Helaas stond de video-apparatuur van de KNVB een paar kilometer verderop in de Goffert. Aan de andere kant werden er mooie duels uitgevochten tussen Flipse en DVV-spits Dennis Aerts, die en passant Paolo nog even ‘smurf’ noemde. Flipse dacht hem vervolgens van repliek te dienen door te vragen of hij het ook even in het Engels kon vertalen voor de trainert. Helaas voor Flipse, is een smurf in Engeland ook gewoon een smurf. In het Italiaans heten de smurfen overigens ‘I Puffi’. Dus misschien haalde Flipse alsnog zijn gelijk, want in de tweede helft hebben we DVV toch een ‘Puffi’ laten ruiken.

Wellicht bevangen door de hitte, wellicht toch op één been hinkend of promoveren nou wel zo’n goed idee is, maar de tweede helft verliep desastreus voor DVV. De eerste aanval na rust was het meteen raak. Cyrille was er als de kippen bij om een voorzet (met rechts) van Jos binnen te tikken na een fraaie dieptepass van Koen. Niet lang daarna maakte de Duivense keeper in een hachelijk moment hands buiten zijn eigen zestien. De rode kaart was misschien discutabel, maar kwam voor Uni VV als geroepen. Eindelijk leek het geluk eens aan de zijde van de Nijmeegse equipe, want ook de cruciale tweede goal viel. Tijs klopte met het hoofd de gelegenheidskeeper van DVV en daarmee was de euforie compleet!

Daarmee blijft Uni VV in de 3e klasse en heeft het de kans om zich te revancheren voor het afgelopen seizoen. Dit zal gaan gebeuren met een gerenoveerd elftal, want het tweede elftal wordt samengevoegd met het eerste. Dus op naar een nieuw seizoen met hopelijk meer dan 1 overwinning en iets vaker……Jalalalalaaaaaa!!!

 

Langste voorbereiding ooit bijna ten einde
Mei201708

Het seizoen 206/17 mag voor het eerste elftal van Uni VV gerust omschreven worden als de langste voorbereiding ooit. Sinds bekend werd dat Veluwezoom de competitie niet zou afmaken en wij dus hoe dan ook niet lager zouden eindigen dan de twaalfde plaats – die veroordeelt tot/recht geeft op het spelen van nacompetitie om lijfsbehoud – waren al bijna alle pijlen gericht op de twee afsluitende wedstrijden die moeten gaan bepalen op welk niveau Uni VV volgend seizoen uitkomt. Na het thuisduel met SDS’55 (0-0) is die voorbereiding bijna ten einde.

Aanstaand weekend sluiten we de reguliere competitie af bij kampioen AVW’66, de twee zaterdagen erop treffen we een nog te bepalen tegenstander. Ervan uitgaande dat AVW ondanks het reeds behalen van de titel hun laatste thuiswedstrijd niet zomaar aan ons cadeau zal willen doen, leek SDS de uitgelezen tegenstander voor de eerste overwinning van deze competitie. En Paolo‘we could have won easily’ merkte Paolo (foto) achteraf terecht op, maar het mocht opnieuw niet zo zijn.

Ditmaal lag dat zoals gebruikelijk aan een gebrek aan scorend vermogen, maar werden we ook bepaald niet geholpen door de arbitrage. Tot driemaal toe – en elke keer een stukje duidelijker – hadden we tegen SDS recht op een strafschop, maar telkens weigerde de scheidsrechter naar de stip te wijzen; eerst werd Dirk gevloerd, daarna was Ilja het slachtoffer van een (domme maar opzichtige) duw in de rug en tot slot werd er een overtreding op Peter onbestraft gelaten. Misschien was de leidsman ons niet gunstig gezind omdat de hervatting na rust op zich liet wachten, omdat een overijverige Pablito besloot de sproeiers aan te zetten – niet beseffend dat die altijd hun vrij langdurige rondje moeten afmaken.

Jammer, aangezien we ook verder enkele kansjes onbenut lieten en dus niet tot scoren kwamen. Terwijl we toch een paar heel behoorlijke aanvallen op de mat legden. De keeper van SDS schreeuwde zelfs, de wanhoop nabij en met enige overdrijving: we worden van het kastje naar de muur gestuurd! Z erg was het niet, maar we speelden heel aardig. Net als eerder in Wekerom lieten we zien geenszins minder te zijn dan SDS, wat het onbegrijpelijk maakt dat zij zevende staan. Hetgeen de ploeg gerust als een compliment mag opvatten, want blijkbaar doen zij iets goed wat ons niet lukt.

Hoe dan ook: het bleef dus 0-0, want wij scoorden niet, maar hielden wel voor het eerst de nul. Dat was mede te danken aan een paar knappe reddingen van Joris, die weer terug is onder de lat nu Machiel op Texel voor knots in de branding speelt. Zaterdag sluiten we de competitie af in Westervoort, daarna weten we tegen welke opponent we mogen proberen het derdeklasserschap met weer een jaar te verlengen. Het is te hopen dat het dan niet te warm is en niet te koud, want spelverdeler Tijs liet zich ontvallen dat zijn presteren sterk afhankelijk is van de weersomstandigheden en dat hij het eigenlijk alleen echt rendeert als het tussen de 10 en 15 graden is.

In ieder geval krijgen we de kans op een ontsnappingsroute om degradatie te voorkomen, ondanks de rode lantaarn die we al het hele seizoen bij ons dragen. Hopelijk gaan we daar beter mee om dan Jos afgelopen zaterdag; zijn lieftallige vriendin bood hem op een presenteerblaadje een uitvlucht aan om onder een verjaardag in Bunnik uit te komen, maar even later zat de blonde technicus toch braaf in de trein. Hij miste zodoende de conclusie dat SDS getuige was geweest van een echte Uni VV-middag, bijvoorbeeld toen C halverwege de eerste helft op een drafje naar de kleedkamer moest bij gebrek aan reserveballen.

Dat was nog voordat onze aanvoerder dusdanig in de war bleek dat hij niet in de gaten had dat de woorden ‘Kazuki eis die bal eens op!’ niet aan onze Japanse strijder besteed waren. We kunnen het de GZ-psycoloog echter amper kwalijk nemen, want tot havo 4 dacht zijn vader nog dat hij bouwvakker zou worden.

Mei201702

Acht Uni VV’ers verzamelden zich op het afgesproken tijdstip van 13:00 uur bij het onvolprezen Trianon. Twee uur later, tijdens de aftrap tegen middenmoter Zelos uit Zelhem, stond de teller op twaalf. Én een assistent-scheidsrechter.

Die laatste was afkomstig uit het wijdvertakte netwerk van C’tje. Bovendien leek vlagger Fred, met een schat aan ervaring, de eerste grensrechter van het seizoen die Uni VV mogelijk (een) punt(en) zou kunnen opleveren. Het mocht niet zo zijn, en ook op eigen kracht slaagden de Nijmegenaren er niet in de wedstrijd te winnen. Sterker nog: er werd verloren. Met 3-2, in de laatste minuut.

Toch buigt de stijgende lijn die (Oranje uitgezonderd) al even geleden werd ingezet, nog niet negatief af. Punten worden weliswaar niet of nauwelijks behaald, het vertoonde spel is regelmatig 3e klasse-waardig. Zo ook vandaag. Vanuit de noaberschap-traditie – niet alleen de tegenstander herbergt immers Achterhoekers – werd Zelos een snelle openingstreffer gegund. Al snel stelde Uni echter orde op zaken. Tijs wurmde zich, zoals alleen hij en Luis Suárez dat kunnen, door de Zelhemmer defensie en rondde knap af. Een fase waarin de ploeg van Paolo zich met de nodige hulp van Joris behoorlijk staande hield, resulteerde daarna toch in een nieuwe achterstand. Een afgeslagen bal belandde op de rand van de zestien en werd met volle vaart weer teruggevuurd. Onhoudbaar. De 2-2 van Dirk, vlak voor rust, mag met recht het stempel ‘spitsengoal’ dragen.

Na de verloting vloog Uni VV uit de startblokken. Druk, duels en durf waren de 3 D’s die leidend waren. Het leverde captain Koen een dik oog op, zo blauw dat zelfs Thé Lau het niet had kunnen bezingen. De vierde D, die van doelpunten, bleef helaas uit en mede daardoor is het zo langzamerhand een wetmatigheid dat Uni ook bij goed spel niet wint. Ze kunnen niet van je winnen, maar je kunt ook niet van ze verliezen. Zoiets. Zelos, dat het laatste kwartier weer aandrong, scoorde wel en won. Conclusie: het zat erin, maar kwam er niet uit vandaag.

Apr201724

Na het dramatische verlies tegen SC Oranje is de kans op definitieve handhaving voor Uni VV verkeken. De taak voor de nog komende wedstrijden tot de nacompetitie: het vertrouwen, dat dit seizoen een absoluut dieptepunt heeft bereikt, proberen op te krikken om aan het eind van de rit nog 2 wedstrijden te vlammen! Tegen SVP werd zaterdag zeker aan het vertrouwen gewerkt, maar er werd ook, wederom.. verloren.

Na een gelijkopgaande eerste 20 minuten kwam Uni VV op een achterstand na een dubieuze strafschop. De scheidsrechter gaf na de wedstrijd zelf toe dat er over de penalty viel te ‘redetwisten’, maar dat kost je dan wel geel. Toegegeven, Joris zijn redenatie werd wel aangevuld met enkele krachttermen waar een Katholieke Universiteit niet achter zou staan.

Gelukkig trok Tijs met een intikker, waar Inzaghi zijn vingers bij af zou likken, de stand vlak voor rust gelijk. Na rust stond er al snel een ander Uni VV op het veld. Wiltjo stond klaar om te stomen, maar door een optater kon hij na 5 minuten alweer het veld ruimen. Voor hem in de plaats, Red Bart, de Bart met het rode shirt dan. Niet te verwarren met Red Wild Joe die dus uitviel na 5 minuten en waarvoor Bart, met het rode shirt dus, weer inviel. In de consternatie vond Professor Frankenhuis gelukkig even de tijd om de buitenspelregel uit te leggen aan zijn directe tegenstander. En tijd is kostbaar in huize Frankenhuis tegenwoordig. Willem heeft namelijk zijn handen meer dan vol aan zijn zwangere vriendin.

Uiteindelijk was Uni VV nog even heel dichtbij een overwinning, maar Job Wissink miste jammerlijk. Vervolgens lag de bal aan de andere kant 5 minuten voor tijd wel in het netje en werd er dus verloren met 2-1 van De Panter. De nummer 3 van de competitie, maar het verschil op de ranglijst was volgens de scheids en tegenstander niet op het veld terug te zien. Dat gegeven nemen we dan maar mee naar volgende week!

 

 

Spektakel in Ederveen
Mrt201731

Het werd zo’n wedstrijd waar nog lang over zouden worden nagepraat. En dat terwijl de voorbereiding al de nodige voeten in de aarde had. Uiteindelijk reden we voor de uitwedstrijd tegen Advendo’57 met een representatieve selectie naar Ederveen en daar wachtte ons een hete middag. Toen de stofwolken waren opgetrokken, stonden er bij het laatste fluitsignaal nog negen Uni VV’ers op het veld en zij trokken ons zesde punt van deze competitie over de streep: 2-2.

Toen onze leider/rechtsbuiten C tijdens de winterstop een overzicht maakte van eenieders beschikbaarheid per weekend, kwam Advendo-uit niet direct als het grootste struikelblok naar voren. Toch dreigde het in de aanloop naar afgelopen zaterdag een hachelijke zaak te worden door alle geblesseerden en afwezigen. Gelukkig had ‘Peteraan’ (© Jos) een vriend die nóg ouder is bereid gevonden om zich voor noodgevallen bij ons aan te sluiten, konden we over de toppers Derk en Bruno beschikken en trommelde Jos zijn grote broer Daan weer eens op.

Nou is een fraai scenario de ‘Coenen brothers’ wel toevertrouwd, maar het was oprecht mooi dat we met Daan opeens een speler in ons elftal hadden die gewoon écht goed kan voetballen. Omdat de broertjes Coenen nogal de neiging hebben met hun hoofd in de wolken te gaan lopen, is besloten hieraan verder geen woorden vuil te maken. Eenmaal begonnen stelde een niet met name genoemde linksbuiten onze spits Dirk in staat om de score te openen, maar helaas punterde ‘de man met het haar’ net naast. Ook gelegenheidsmiddenvelder Job slaagde er even later met zijn lob niet in om de keeper te verschalken.

Helaas viel de tegentreffer op slag van rust wel aan de andere kant en dus leken we de kleedkamer op te zoeken met een 1-0 achterstand. Maar zoals gebruikelijk kwam het gevaar van onze rechtsbuiten en toen C opnieuw niet te houden bleek voor de defensie van Advendo, zag de linksback geen andere optie meer dan aan de noodrem trekken en dat leverde ons nog voor de pauze een penalty op: Job schoot raak, 1-1.

De tweede helft begon slecht (met een vroege 2-1 voor de thuisploeg) maar ontwikkelde zich daarna op gedenkwaardige wijze. De onbetwiste man van de wedstrijd werd Wiltjo, die als rechtsback op eigen helft aan een fantastische rush begon, door het middenveld en de achterhoede van Advendo slalomde en aan het eind van de schitterende solo ook nog de doelman passeerde 2-2. Nooit was de bijnaam ‘de Messi van Dalfsen’ meer op zijn plaats. Even leek de tegenstander, die al drie keer gewisseld had, met tien man verder te moeten, want de gelijkmaker van Wild Joe ging gepaard met een flinke botsing. Waarbij overigens ook de noeste verdediger zelf niet zonder kleerscheuren achterbleef: “Ik kreeg een beste optater in m’n zak”, luidde achteraf Wiltjo’s verklaring.

Maar de goalie van Advendo kon na een langdurige blessurebehandeling door en niet veel later stonden wij met een man minder op het veld. Wiltjo had het oponthoud benut door uit te blazen van zijn droomdribbel en was weer genoeg hersteld om Machiel de helpende hand te bieden. Daar hij dit letterlijk deed – door de bal op de doellijn weg te tikken – moest Wiltjo met rood het veld ruimen en mocht de thuisploeg een strafschop nemen. De 3-2 was derhalve aanstaande, dachten velen, maar dat was buiten Machiel gerekend: op katachtige wijze knotste hij de bal uit de hoek en pakte hij samen met Wiltjo een punt voor ons.

Advendo kwam namelijk ook in het vervolg van het duel niet meer tot scoren, zelfs niet toen Jos zich net als vroeger in de Upstairs in Mill waande (hij deelde een duwtje uit en verschool zich vervolgens achter zijn vriendjes) en dit eveneens met rood moest bekopen. Geluk bij dit ongeluk was wel dat er tijdens dit opstootje tevens een Advendo-speler werd weggestuurd – de linksback die de hele wedstrijd al achter C aan had gelopen, zich blijkbaar niet langer kon beheersen en onze dartele vleugelaanvaller een gemene schop verkocht – zodat het tien tegen negen was.

Mede dankzij het stukje ervaring van de invallers Bruno (36) en Wolf (38) sleepte het misschien wel gemiddeld oudste Uni VV ooit een punt uit het vuur op deze hete middag. Het was mooi.

Jos (links) en Wiltjo (tweebenig).

Jos (links) en Wiltjo (tweebenig).

Nipte nederlaag, nare nasmaak
Mrt201719

Tijs had a great miss, Wiltjo a greater miss en ook invaller Sergio slaagde er niet in om Uni VV te belonen voor het vanmiddag vertoonde spel. Niet gescoord dus, tegen subtopper SKV uit Wageningen. Dat wist zelf wel een treffer te produceren: 0-1.

Nu is een nederlaag niets nieuws voor Uni VV, maar de verliespartij die de Nijmegenaren vandaag dienden te slikken had een afdronk die bitterzuur smaakte. Als zelfs de tegenstander spreekt van gestolen punten, dan kan gerust worden gesteld dat een gelijkspel op z’n minst niet onverdiend zou zijn geweest.

Uni VV nam, vooral na rust, initiatief en kwam in verdedigend opzicht slechts zelden in de problemen. Naast het doelpunt raakten de Wageningse gasten met één schot twee keer de paal en in de slotfase was keeper Machiel (of: ‘de Messi of dicks’) het eindpunt van enkele counters. Daar bleef het bij. Het overwicht, dat Uni wel degelijk had, werd echter niet in goals omgezet. De ploeg troost zich met de gedachte dat zich, in de vorm van nacompetitie, hoe dan ook nog een laatste strohalm zal aandienen: doordat Veluwezoom de competitie verliet, degradeert niemand nog rechtstreeks.

In Jos was Koen op rantsoen, dronk Kaz – goed voorbeeld doet goed volgen – zijn eerste beugel en liet hij daarna direct blijken zich al in een vergevorderd integratiestadium te bevinden door het tot in Japan bekende ‘Komt ‘ie dan hè’ van DJ Darkraver in te zetten.

Het gesprek kreeg een serieuze wending toen opeens een complot van asmogendheden in de Uni VV-selectie werd ontdekt. Het kan immers geen toeval zijn dat nieuwbakken trainer Paolo, uit Italië, de Duitse keeper Benny op trainingsavonden in de kleedkamer laat infiltreren, en dat hij na de winterstop dan ook nog eens een pientere Japanner aan zijn keurkorps toevoegt. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Mrt201712

Na een maand zonder competitiewedstrijden was het dit weekend zaak om de goede lijn van de laatste twee wedstrijden voort te zetten. Tegenstander op deze zonnige zaterdagmiddag was stadsgenoot Keizerstad, waar we de afgelopen jaren gemengde resultaten tegen hebben geboekt. Soms een nipte overwinning, soms kansloos onderuit. Deze zaterdag was het overduidelijk de tweede optie. Een afgetekend 4-1 verlies.

Uni VV moet de komende weken vechten voor een laatste kans op lijfsbehoud, maar daar was tegen onze vrienden van Keizerstad niks van terug te zien. Binnen 30 minuten stond het al 3-0. Uni kreeg maar geen grip op de onnavolgbare nr. 7 van Keizerstad, maar werd vooral afgetroefd op gretigheid. Na de 3-0 kon spits Job Wissink al van het veld met een blessure en betrad zijn naamgenoot het veld na zijn langverwachte terugkeer uit Azië. Zijn voetbaltalent zit echter nog ergens diep in zijn backpack verstopt, want zijn toegevoegde waarde was vrijwel nihil. Zo is het momenteel zoeken naar een fatsoenlijke invulling van de spitspositie bij Uni VV, ‘in between jobs’ zeg maar. Snus’ oordeel was duidelijk: ‘Je beste moment vandaag Job, was toen je besloot om van de bal af te blijven’. Verwijzend naar het overstapje waaruit de 4-1 van Ilja ontstond. Het enige lichtpuntje van Uni VV deze wedstrijd, want verder dan een kamikaze-aanval van Kazuki kwam de universiteitsploeg niet vandaag.

Laten we het erop houden dat het een gebrek aan ritme was. Volgende week SKV!

Voetballen op zaterdag in Nijmegen?
Mrt201702

Uni VV 1 is op zoek naar nieuw talent!

Uni VV is voor het komende seizoen op zoek naar uitbreiding van de eerste selectie. Dus wil je op een behoorlijk niveau (3A) komen voetballen in Nijmegen, op de zaterdagmiddag? Dan heb je je club gevonden!

Uni VV 1 is op zoek naar nieuw talent! Wat we te bieden hebben: wel de lusten (voetballen op niveau op zaterdag, waarbij het geen halszaak is als je een keer een training overslaat of een wedstrijd mist vanwege een weekend weg), niet de lasten (je speelt niet met of tegen gasten die er helemaal niets van kunnen). Kortom: de charme van de kelderklasse, maar dan niet in de reserve zesde klas.

Voor volgend seizoen kunnen we versterking goed gebruiken: voetballers én keepers! Iedereen kan lid worden, je hoeft geen student (geweest) te zijn. Spelers gaan niet bij ons weg omdat de resultaten tegenvallen of de sfeer niet goed is. Integendeel. Maar we hebben wel te maken met van die slimme jongens die voor hun werk moeten verhuizen of elders gaan studeren – en dan is er nog die lul van een aanvoerder die een jaar op wereldreis moet met zijn vriendin.

Dus als je denkt een aanwinst te kunnen zijn voor Uni VV, dan horen we graag van je! Krenten in de pap voor de Uni VV’er zijn het zingen van het clublied na iedere overwinning en aan het eind van ieder seizoen de onovertroffen Speler van het Jaar-verkiezing. We beloven: derdeklassevoetbal of anders de ambitie om in de vierde klasse bovenin mee te draaien – wat alleen maar positieve gevolgen kan hebben voor de frequentie van het Uni VV-lied.

Het kan haast niet anders dan dat je na het lezen van dit verhaal geïnteresseerd bent geraakt. Dus zou je een keer mee willen trainen (op maandag of donderdag) of direct maar overschrijven? Neem vooral contact met ons op!

Achtbaan van emoties
Feb201713

Uni VV haalt zelden de krantenkoppen, maar na de wedstrijd tegen Redichem werd er uitgebreid aandacht besteed aan het degradatieduel in de 3e klasse A. Zowel in de Gelderlander als op het veld was er een hoofdrol weggelegd voor gastspeler Cees Verheul, normaliter actief in Uni VV 2.

De aanvaller werd omschreven als speler van het vijfde, maar er waren verzachtende voor de dienstdoende journalist; woordvoerder Koen moet naderhand een verhaal hebben opgehangen waar vrijwel geen touw aan vast te knopen was. Ga maar na: we hebben een aangewaaide Japanner weggeplukt bij het vijfde, onze reservebank bestond uit een gestopte speler (Dirk) en twee talenten van het tweede (Cees en Pim) en spelverdeler was Sergio, geleend van het vijfde.

Zij waren nodig om alle afwezigen te vervangen: Jos is op vakantie, Joost werkt tegenwoordig vaak op zaterdag bij zijn geliefde stadion GelreDome, Sebas is een halve Belg geworden en de echte Belg zit al tijden in de lappenmand, net als dr. Martens. Gelukkig ontpopt C zich tot een voorbeeldige leider en zorgt hij ervoor dat we wekelijks een representatieve selectie hebben. Gelukkig ook dat Willy weer terug was uit Utah – het Dalfsen van de Verenigde Staten – en dat zijn aanstaande gezinsuitbreiding hem er niet van weerhoudt nog een seizoen door te gaan.

Met ons vreemdelingenlegioen namen we het op tegen Redichem, met negen punten (vijf meer dan wij hadden) en een voorlaatste plaats een van onze voornaamste concurrenten. Na een eerste helft waarin de gasten iets beter waren maar niet scoorden, werd het na rust tegen de verhouding in toch 0-1; hoewel wij het heft in handen hadden genomen, leverde een afstandsschot de openingstreffer op. Niet veel later werd het echter gelijk, nadat Job gevloerd werd. Als je erin slaagt onze spits naar de grond te werken, mag je concluderen dat er sprake is van een overtreding en dus was de penalty terecht. Dat zag ook de scheids, die na de pauze al op weg was naar het veld toen wij uit de kleedkamer kwamen (daarvan verzekerde de Belg ons, want ‘de deur was toe’). Job zelf ontfermde zich over dit klusje – Koen en Peter hadden daar op de middenstip alle vertrouwen in – en inderdaad faalde hij niet: 1-1.

Toen moesten de minuten van Cees Verheul nog komen. De dartele vleugelspits, die de kledingstijl baggy hoogstpersoonlijk naar een hoger plan heeft getild, leek zich onsterfelijk te maken toen hij in de slotfase voor 2-1 zorgde. Een bal van de zijkant dwarrelde zomaar bij de tweede paal binnen en zo zette Cees ons op wonderlijke wijze op voorsprong. Met het verstrijken van de tijd werden de eerste tonen van het Uni VV-lied al bijna ingezet: we zouden immers gaan winnen en dus voor het eerst dit seizoen mogen zingen! Tot de laatste minuut aanbrak, Cees na een corner van Redichem in al zijn enthousiasme een tegenstander van de sokken liep en de bezoekers uit een strafschop alsnog de 2-2 maakten.

Het werd derhalve een achtbaan van emoties voor Cees, eentje die niet misstaan had ineen pretpark. Of, zoals onze aanvoerder het zou zeggen: pratpurk. De geboren Achterhoek groeide op in Lichtenvoorde, maar spreekt geen woord dialect. Daarom bedient Koen zich in een poging om plat te proat’n van zelfverzonnen woorden en ‘pratpurk’ is zijn favoriet. Dat was nog voor het college ‘dansen voor mannen’: ons werd op het hart gedrukt in de discotheek te allen tijde de handjes onder de schouders te houden. Doe je dat niet, dan zit je fout. Afgelopen zaterdag werd dat tijdens de Belgisch-Mexicaanse party bij de samenwonende Thomas op overtuigende wijze in de praktijk gebracht.

Quote van de week was tegen De Treffers voor Koen: "Leg de bal maar iets naar voren Wiltjo. De vrije trap was bij dat bord van Patrick..."

Quote van de week was tegen De Treffers voor Koen: “Leg de bal maar iets naar voren Wiltjo. De vrije trap was bij dat bord van Patrick…”

Over tijdrekken en Japans gogme
Jan201729

Rust, inzicht, overzicht en ja, je zou het zelfs gogme kunnen noemen. Misschien niet de termen die je zou toedichten aan de gemiddelde Uni VV-speler; toch heeft het eerste elftal haar selectie versterkt met een speler die binnen het beschreven beeld past. En wel uit Japan. “Gehaald?”, vroeg men zich bij tegenstander De Treffers af. “Nee, aan komen waaien”, was het enige juiste antwoord. De ervaren Aziaat luistert naar de fantastische voetbalnaam ‘Kazuki’ (of voor Willem: ‘Suzuki’), en debuteerde tegen De Treffers veelbelovend.

Tegen drieën trapten de teams hun tweede seizoenshelft af. Eentje waarvan voor Uni VV veel afhangt. De uitgangspositie is benard, beroerd en zorgwekkend, maar allerminst uitzichtloos. Het gat naar de overige degradatiekandidaten bedraagt vijf punten en hoe fijn zou het zijn als dat vandaag kon worden teruggebracht tot twee. Zover zou het helaas niet komen, al vormde de wedstrijd in het geheel geen aanleiding om de handdoek in de ring te gooien. Tot twee keer toe kwam Uni zelfs op voorsprong. In totaal werd er zelfs driemaal doel getroffen. In één wedstrijd! Dat De Treffers tot datzelfde aantal kwam, maakt dat als eindstand 3-3 werd genoteerd. En dat levert een punt op. Gemengd gevoel over het resultaat, goed gevoel over de match.

De doelpunten
Dat goede gevoel werd goeddeels veroorzaakt door de drie gemaakte doelpunten. Dat waren er namelijk niet alleen veel, ze waren ook nog eens van een schoonheid waarbij menig Trianon-serveerster in het niet valt. Buitenspeler Ilja brak eerst door op links en rondde bedaard af, waarna Job Wissink een vrije trap in de winkelhaak vuurde. In de tweede helft vond Tijs de kruising van het andere doel. Ondertussen was de Groesbeekse opponent al teruggekomen van 0-2 naar 2-2. De aansluitingstreffer viel uit een penalty na een overtreding van keeper Machiel. Ondanks dat hij bij het torpederen van een tegenstander nog net zijn derde been niet gebruikte (maar die andere twee toch overduidelijk wel), probeerde hij de strenge scheidsrechter er – natuurlijk tevergeefs – van te overtuigen dat hij toch echt de bal speelde. De tweede tegengoal kwam voort uit matige communicatie in de Uni VV-defensie en nadat het eerst 2-3 was geworden trok De Treffers de stand weer gelijk via een schuiver vanaf randje zestien.

Tijdrekken
Tweemaal op voorsprong dus, wat ons ertoe aanzette om eens te experimenteren met het fenomeen ‘tijdrekken’. Cyrille nam daarin kordaat de leiding. Opvallend was dat hij dat al deed voordat er ook maar één doelpunt was gevallen. Voor een welverdiende inworp diende hij de bal aan de andere kant van het hekwerk op te halen, waarna zich het vermakelijke schouwspel ‘Cyrille vs. omheining’ afspeelde. Bedenkelijk bekeek hij de bal, die op enigerlei wijze weer op het speelveld zou moeten belanden. Ook het hekwerk werd nauwkeurig geïnspecteerd, waarop Cyrille de tijd rijp achtte om een eerste poging te ondernemen.

Overtuigend plantte hij één been halfhoog op de roosterachtige afrastering, zijn handen stevig om de gecurvde bovenkant. Nu het lange lichaam nog omhoog zien te krijgen, maar dat bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan. Verder dan een klein hupje kwam het niet, waarna de starthouding opnieuw werd aangenomen. Toen de gedachte van een mogelijke spierscheuring of ander ernstig letsel even door zijn hoofd schoot, besloot hij een nieuwe poging al bij voorbaat te beëindigen. Een vragende blik volgde richting de Treffers-dug-out, waar wellicht een nieuwe bal vandaan kon komen. Daar waren ze op hun teentjes getrapt: doel bereikt. Een heuse fake-blessure (Henk Fräser heeft de beelden reeds ter inspiratie opgevraagd) aan het einde van de wedstrijd maakte dat hij de rol van tijdrekker – naast die van buitenspeler – met verve vervulde.

1234...156volgendePagina 1 van 5