nov201727

De ene tegengoal in de slotfase is de andere niet. Een week geleden bleven we in Zelhem met lege handen achter toen Zelos in blessuretijd 2-1 scoorde en was de teleurstelling gigantisch, mede door het bedenkelijke optreden van hun ‘grijnsrechter’. Zaterdag incasseerden we tegen Candia’66 opnieuw een late tegentreffer, maar konden we leven met de uitslag: 5-5. Mede gezien het feit dat we vijf kwartier met tien man speelden tegen de subtopper uit Rhenen.

Het is namelijk nog niet het seizoen van de Danen bij Uni VV. Daan Martens begon ijzersterk in zijn nieuwe rol centraal achterin, maar moet inmiddels alweer wekenlang geblesseerd toekijken. Zijn naamgenoot Daan Verkuil was zaterdag juist na lang wachten toe aan zijn officiële debuut in de hoofdmacht; een in de voorbereiding opgelopen voetblessure speelde hem enkele maanden parten, maar tegen Candia stond hij in de basis en dat gunde eenieder hem van harte. Met het enthousiasme van een dartelend veulen dat voor het eerst de wei in mag, begon hij aan de wedstrijd. Helaas duurde die voor Daan slechts vijftien minuten. Driftig verdedigend pakte hij snel twee gele kaarten en dus moesten we in ondertal verder.

Op dat moment stond het al wel 1-0 voor Uni VV. Geheel op eigen kracht zorgde David Tas voor een vroege voorsprong, door na een magistrale passeerbeweging niet alleen zijn bewaker maar ook de keeper het nakijken te geven. Niet veel later werd het echter 1-1, want de tweede ‘gele’ overtreding van Verkuil werd in het strafschopgebied begaan en de toegekende penalty werd onberispelijk achter doelman Joris van Meel geschoten. Uni VV was letterlijk en figuurlijk ‘ontdaan’ en kort na de gelijkmaker werd het 1-2.

Een afstraffing lag op de loer. Het werd evenwel een spektakelstuk dat zijn weerga niet kende: de tien van de thuisploeg verrasten Candia en zochten met een 4-2 voorsprong de kleedkamer op. Ilja Scheffer-Scheifes schoot met enig fortuin in de rebound binnen (2-2), aanvoerder Jos Coenen maakte bij de 3-2 dankbaar gebruik van weer een indrukwekkende rush van onze ‘tank op de linkerflank’ Emiel Cuijpers en na een vrije trap van Jos was het weer Ilja die er als de kippen bij was om in de rebound binnen te prikken.

Er zijn van die wedstrijden dat het bijna niet te zien was welke ploeg met tien spelers op het veld staat. Dat was zaterdag niet het geval. In de tweede helft stonden we van meet af aan met de rug tegen de muur en leek het een kwestie van tijd voordat Candia zou scoren. Toch hielden we lang stand en ondertussen waren we zelfs bijzonder gevaarlijk; David verscheen tweemaal in kansrijke positie voor het vijandelijke doel, maar kwam niet tot scoren. Uiteindelijk scoorden de gasten uit Rhenen toch en na de 4-3 uit een vrije trap viel ook de 4-4. Het vlagsignaal van onze grensrechter, die zich ’s ochtends moest afmelden wegens een griepje maar zich wel in bodywarmer langs de lijn in het zweet werkte, werd niet gehonoreerd.

Candia dacht hierna wellicht erop en erover te gaan, maar kwam bedrogen uit. Driemaal was namelijk scheepsrecht voor David en hij maakte er met zijn tweede van de middag 5-4 van. Kort voor het einde viel vervolgens nog de 5-5. Dat was jammer, maar we konden na dit spektakelstuk vrede hebben met een punt. Dat werd door vooral de jeugdige helft van de selectie gevierd tijdens Drift, al worden de foto’s daarvan op verzoek van Bob niet gepubliceerd. Tot slot mogen de lovende woorden van de Candia-trainer aan het adres van Joris niet onvermeld tot blijven. Hij was blijkbaar niet onder de indruk van de reddingen van onze sluitpost of van zijn coaching, maar leek vooral gecharmeerd van Joris’ roze tenue. “Mijn complimenten voor je uitstraling – dat is ook een kwaliteit.”

 

nov201720

Op een regenachtige zaterdagmiddag verliest Uni Vv met 2-1 bij concurrent Zelos uit Zelhem. De geur van het echte natte gras die de Uni VV’er weinig bekend is, leek de selectie bij aanvang van de wedstrijd goed te doen. In de eerste helft hadden de bezoekers alle kans om over Zelos heen te walsen. Het bleef echter bij een enkel doelpunt, dat door het voetballend gemak ervan deed denken aan een trainingsdoelpunt. Over verschillende schijven kwam de bal terecht bij Dirk de Jong, die de bal vlak buiten de 16 klaarlegde voor Sebastiaan Groffen die langs zijn tegenstander wandelde en de bal met het verkeerde been in de rechterhoek plaatste.

Diezelfde Groffen maakte bijna een werelddoelpunt, door vanaf het zestienmetergebied de bal op het dak achter de kruisinglat te plaatsen. De Jong zag kans om zijn naamgenoot bij PSV te imiteren en faalde van dichtbij met een hard schot op de borst van de Zelosdoelman. De thuisspelende ploeg zette hier weinig tot niets tegenover. Keeper Joris van Meel zag zich door de rust voor zijn goal genoodzaakt zich druk te maken over zijn scheenbeschermers, die naar eigen zeggen ‘niet zo lekker zaten’. Na een schreeuw om hulp richting de bank werden er bandjes uit zijn tas gehaald en werd het probleem opgelost.

De zorgeloosheid op het veld maakte zich ook in de kleedkamer meester van de ploeg. Afgezien van de stinkende wietgeur uit de kleedkamer van het zevende van Zelos was er geen vuiltje aan de lucht. Rechtsback Willem Frankenhuis durfde zelfs voorzichtig hoopvol te zijn: ‘Zou leuk zijn als we nu ook een keer de hele wedstrijd kunnen domineren.’ Die uitspraak werd niet afgeklopt en of het nu gemakzucht of angst was, de Nijmegenaren werden in de tweede helft volledig overlopen. Ook invallers Ilja Scheifes (voor de geblesseerde De Jong), Sam Scheeren en Bart Gerards konden daar weinig aan veranderen.

De mannen uit Zelhem creëerden kans op kans, maar het aluminium en uitblinker Van Meel stonden in de weg. In de 75ste minuut vond rechtsvoor Donny Martensen dan toch van dichtbij het net. Uni VV wankelde vervolgens en aanvaller Menno Diepenbroek schoot in blessuretijd na een knappe actie zijn ploeg naar een voorsprong.

Uni VV speelde alles of niets en na een scherp aangesneden vrije trap bij de tweede paal kwam de bal na een voorzet van David Tas terecht bij Gerards, die simpel kon intikken. Met een flinke grijns op het gezicht stak de Zelosgrensrechter zijn vlag omhoog. Na overleg met de scheidsrechter werd het doelpunt afgekeurd. De scheidsrechter moest zijn beslissing vervolgens met een scheldsalvo van de spelers en het temperament van onze coach bekopen. Het mocht niet baten, een uitstekende eerste helft bleek niet genoeg om punten mee te nemen naar Nijmegen.

Daar kon zelfs het geslijm van een aantal dronken Uni VV’ers, die tot in de vroege nacht in de Zeloskantine vertoefden, niets aan veranderen.

okt201724

Evenals de eerste confrontatie tussen UNI VV en SKV van afgelopen seizoen, ging de ex-universiteitsclub tegen de jonge Wageningers ten onder: 2-4. Na een mooie overwinning op Keizerstad, wilde UNI VV wederom voor een goed resultaat gaan, maar het verloor haar focus. Gelukkig was het wel lekker weer.

De omstandigheden waren perfect voor een heerlijke ‘UNI VV-middag’: veel zon, weinig wind, een tegenstander die het altijd moeilijk heeft bij ons én, traditioneel getrouw, een representatieve selectie met veel wijzigingen ten opzichte van de week ervoor. De overwinning van vorige week daarbij opgeteld maakte dat dit een heerlijke pot moest gaan worden.

Ondanks de vele wisselingen begon UNI ‘stabiel’ aan de wedstrijd. Echter kreeg de ploeg na een klein halfuur al een tegenvaller te verwerken: veldmaarschalk Pablito Martens moest geblesseerd het strategobord verlaten en zijn aanvoerderstape overdragen. In het restant van de eerste helft was het vooral het weer waar de toeschouwers van genoten. De wedstrijd was in evenwicht en er waren volgens Jos dan ook weinig ‘ja dit is lekker’-aanvallen waar te nemen. David testte Timo nog eventjes met een verrassende terugspeelbal terwijl ‘de sufferd’ van SKV het balletje nog even op de lat mikte.

De tweede helft gaf de toeschouwers dan eindelijk waar ze voor langs het veld stonden: ophef en spektakel. Zo werd er een nieuwe spelregel geïntroduceerd: als je hands maakt in je eigen strafschopgebied, dan mag je zelf een vrije trap nemen. Zeer handig additief op de huidige reglementen. In het tweede bedrijf voelde de UNI VV formatie duidelijk meer druk van de tegenstander. Het was echter onze Sébas die voor de eerste treffer van de middag zorgde door goed af te ronden. Na een kort intermezzo tussen scheids en grens werd de goal definitief goedgekeurd en kon SKV met een prachtige FIFA-goal drie minuten later de stand gelijktrekken. Vrij snel volgden de 1-2 en 1-3 en verdween het zicht op punten nog sneller dan Frank de Boer bij Crystal Palace. Hierdoor kon ieder UNI-individu zich focussen op zijn persoonlijke ontwikkeling. Willem koos zijn beleefde, corrigerende toespraak te oefenen op de ‘sufferd’, terwijl Cyrille de aanwezigheid van buitenlands bloed in zijn aderen tentoonstelde door de scheids op een sluwe schoenenwissel van de tegenpartij te attenderen.

Door deze ‘focus-shift’ verloor het team haar scherpte en viel de 1-4 ook nog. Enigszins wakker geschud wisten de elf nog éénmaal het net te vinden, wederom via goed afronden van Sébas. Cy’tje maakte het bijna nog spannend: zijn lobje spatte uiteen op de lat, waardoor het scorebord na 90 minuten 2-4 liet ziet.

Iedereen verwerkt een verlies op zijn eigen manier, en dat bleek. Na een verhelderende second opinion van dokter Tas over pijnstillers en Wiltjo’s frustratie-uitingen over ‘herrie’ en ‘kutkinderen’ tijdens de derde helft, kan de gehele selectie zich met een frisse blik focussen op komende zaterdag. Dan speelt de Nijmeegse formatie uit tegen koploper SC Oranje.

okt201715

Uni VV heeft met een 3-2 winstpartij op Keizerstad de eerste 3 punten van het seizoen binnen. De laatste overwinning in een reguliere competitiewedstrijd dateerde voor Uni VV alweer van 07 mei 2016. Saillant detail; dit was ook tegen onze Turkse vrienden van Keizerstad.

Nadat Uni VV vorige week een bijna zekere zege in Veenendaal nog uit de handen liet glippen, moest het dit weekend wel gaan lukken. Hoewel Keizerstad niet de minste tegenstander is natuurlijk. Ze liepen vorig seizoen immers maar net promotie naar de 2e klasse mis. De stadsderby staat al een paar seizoenen garant voor een open wedstrijd met veel kansen aan beide kanten. Dat was ook op deze prachtige herfstdag het geval.

Keizerstad liet de eerste helft bij vlagen zien over fantastische voetballers te beschikken, die een klasse hoger zeker niet zouden misstaan. De 0-1 was dan ook een stukje technische finesse van de uitblinkende nummer 7 bij Keizerstad. Met een fraaie actie zette hij een teamgenoot vrij voor de goal, die vervolgens simpel binnen kon schuiven.

Niet veel later besloot Uni VV voor de verandering eens precies te doen wat de Italiaanse oefenmeester van zijn mannen verlangt. En warempel.. het blijkt nog te werken ook. Pim bediende de diepgaande back Barterazzi, die op zijn beurt de bal keurig in de zestien legde en daar stond Sebas klaar om zijn 3de van het seizoen binnen te tikken. Vlak voor rust viel een vrije trap van Keizerstad vanaf de zijkant echter in de lange hoek binnen. Zo ging de voormalig universiteitsvereniging alsnog met een achterstand de kleedkamer in.

Dit seizoen hebben we bij Uni VV gelukkig veel nieuw bloed, die verlies maar moeilijk kunnen verteren. Waar het ‘oude’ 1ste, gepokt en gemazeld door het degradatievoetbal in de 3e klasse, inmiddels wel gewend is aan de smaak van slappe thee bij een achterstand. Het was dan ook het nieuwe bloed, dat in de tweede helft zorgde voor een overwinning met twee doelpunten. Eerst een terechte penalty, na een onterecht gegeven corner, die werd verzilverd door goaltjesdief David Tas. Daarna was het 5 minuten voor tijd de bonkige stoomtrein Emiel met een geweldige rush over de linkerflank. Na een sprint van 60 meter wist hij ook nog eens het overzicht te behouden en legde breed op Sebas, die keurig binnen kon tikken. Zo voegen Sebas en David, met allebei 4 doelpunten nu, iets toe aan de selectie waar het vorig jaar regelmatig aan ontbrak: scorend vermogen.

Tussendoor redde Timo in een 1 op 1 situatie nog knap en kwam Uni goed weg bij een handsbal van Daan in de zestien, die de scheidsrechter niet tot penalty promoveerde. Maar wat zou het; de eerste driepunter is binnen en dat werd na bijna anderhalf jaar ook de hoogste tijd!

 

Uni VV heeft eerste punt al in de Tas
sep201724

Op de foto: bediener en afmaker

Net als vorig seizoen heeft Uni VV haar eerste competitiepunt gepakt tegen Advendo ’57 uit Ederveen. Vorig jaar diende het daarop vier duels te wachten, nu was het al tijdens de seizoensouverture raak: 1-1.

Doelpuntenmaker was David Tas, die met een AH-maaltijdsalade nog ergens tussen slokdarm en maag, met kop en schouders boven zowel Advendo-defensie als –doelman uittorende. Met een krachtige kopbal bracht hij Uni VV, dat kort daarvoor knullig op achterstand was gekomen, langszij. De extra grote pot Calvé-pindakaas die Tas twee weken eerder in de kleedkamer zat te verorberen, had duidelijk zijn werk gedaan.

Desgewenst voorziet Bram Bos – middels een eigen pindavoorraad – de overige selectieleden van voldoende vitamine K, zodat zij misschien wel net zo sterk als David worden. Net voor de aftrap is een rondje druivensuiker ook al geen uitzondering meer en de derde helft wordt door menigeen steevast afgetrapt met een eiwitshake. Maar niet alleen de eetgewoonten zijn veranderd bij Uni VV 1: het schrapen van spelers is verleden tijd nadat de gehele tweede selectie bereid bleek zich bij het eerste aan te sluiten. Daarnaast kwamen uit uiteenlopende windrichtingen versterkingen aangewaaid. Alleen de spelregels weerhouden de ploeg er nu nog van om na rust telkens een volledig ander elftal op te stellen.

De omvangrijke spelersgroep werkte een wisselvallige voorbereiding af. Een oefenwedstrijd tegen FC Kunde ging met 2-1 verloren, waarna BVC’12 voor de beker eenvoudig met 4-0 opzij werd gezet. Een trainingspotje tegen het 4e (10-1) zorgde voor zelfvertrouwen, hoewel vervolgens tegen vierdeklasser Quick met 3-1 werd verloren. De generale repetitie tegen het Arnhemse de Paasberg – waar een rondje om het veld uitwijst dat hoofdsponsor en coffeeshop ‘De Walm’ niet alleen de shirts levert – ging op een merkwaardige manier met 7-3 verloren. Hoewel de score schrijnend is, bood het vertoonde spel soms zeker aanknopingspunten.

Dat bleek eens te meer in het eerste competitieduel, waar Uni VV prima voor de dag kwam. Tegenstander Advendo had weliswaar een veldoverwicht, echt gevaarlijk werd de ploeg maar zelden. Ook Uni VV kon niet meer dan speldenprikjes uitdelen, met als gevolg dat de brilstand lang op het bord bleef. Een kwartier voor tijd was het toch raak: doelman Timo Steverink schatte een voorzet niet op waarde, waarna Jaap van Doorn de 1-0 voor Advendo bij de tweede paal binnenliep. Enkele minuten later had David Tas de stand alweer gelijkgetrokken. En hoewel invaller Bob Reede de 1-2 op z’n schoen had, kon Uni met een punt prima leven. Zo goed zelfs, dat Daan Martens nog even besloot te demonstreren dat hij bij de balletvoorstelling die hij deze week bezocht, extra goed had opgelet tijdens de scène met de stervende zwaan. Volgende week Redichem-thuis!

 

Op het juiste moment pieken!
mei201729

Dirk Kuyt deed het tegen Heracles Almelo, Tom Dumoulin deed het gisteren in de tijdrit en menig Uni VV-speler doet het regelmatig te vroeg: op het juiste moment pieken! Met één overwinning in een heel seizoen heeft Uni VV zich verzekerd van nog een jaar 3e klasse. Paolo heeft de ultieme vorm van het Italiaanse catenaccio toegepast op zijn selectie. Het hele seizoen achterover leunen en de tegenstanders in slaap sussen, denkend dat je geen knip voor de neus waard bent. Om er vervolgens één keer dodelijk effectief uit te komen. Het slotstuk van de Italiaanse meesterstrateeg voltrok zich afgelopen zaterdag tegen DVV voor de Nijmeegse duiventil. Uit nood kwamen dit seizoen spelers ingevlogen uit allerlei windstreken. Van een 39-jarige Japanner tot een jonge boeddhist met een nektasje. Ze hebben dit seizoen allemaal hun bijdrage geleverd. Waarvoor hulde!

Onder de snikhete zon zagen de toeschouwers een open eerste helft. Cyrille was dichtbij een goal met een kopbal op de lat en verdiende wellicht een penalty. Helaas stond de video-apparatuur van de KNVB een paar kilometer verderop in de Goffert. Aan de andere kant werden er mooie duels uitgevochten tussen Flipse en DVV-spits Dennis Aerts, die en passant Paolo nog even ‘smurf’ noemde. Flipse dacht hem vervolgens van repliek te dienen door te vragen of hij het ook even in het Engels kon vertalen voor de trainert. Helaas voor Flipse, is een smurf in Engeland ook gewoon een smurf. In het Italiaans heten de smurfen overigens ‘I Puffi’. Dus misschien haalde Flipse alsnog zijn gelijk, want in de tweede helft hebben we DVV toch een ‘Puffi’ laten ruiken.

Wellicht bevangen door de hitte, wellicht toch op één been hinkend of promoveren nou wel zo’n goed idee is, maar de tweede helft verliep desastreus voor DVV. De eerste aanval na rust was het meteen raak. Cyrille was er als de kippen bij om een voorzet (met rechts) van Jos binnen te tikken na een fraaie dieptepass van Koen. Niet lang daarna maakte de Duivense keeper in een hachelijk moment hands buiten zijn eigen zestien. De rode kaart was misschien discutabel, maar kwam voor Uni VV als geroepen. Eindelijk leek het geluk eens aan de zijde van de Nijmeegse equipe, want ook de cruciale tweede goal viel. Tijs klopte met het hoofd de gelegenheidskeeper van DVV en daarmee was de euforie compleet!

Daarmee blijft Uni VV in de 3e klasse en heeft het de kans om zich te revancheren voor het afgelopen seizoen. Dit zal gaan gebeuren met een gerenoveerd elftal, want het tweede elftal wordt samengevoegd met het eerste. Dus op naar een nieuw seizoen met hopelijk meer dan 1 overwinning en iets vaker……Jalalalalaaaaaa!!!

 

Langste voorbereiding ooit bijna ten einde
mei201708

Het seizoen 206/17 mag voor het eerste elftal van Uni VV gerust omschreven worden als de langste voorbereiding ooit. Sinds bekend werd dat Veluwezoom de competitie niet zou afmaken en wij dus hoe dan ook niet lager zouden eindigen dan de twaalfde plaats – die veroordeelt tot/recht geeft op het spelen van nacompetitie om lijfsbehoud – waren al bijna alle pijlen gericht op de twee afsluitende wedstrijden die moeten gaan bepalen op welk niveau Uni VV volgend seizoen uitkomt. Na het thuisduel met SDS’55 (0-0) is die voorbereiding bijna ten einde.

Aanstaand weekend sluiten we de reguliere competitie af bij kampioen AVW’66, de twee zaterdagen erop treffen we een nog te bepalen tegenstander. Ervan uitgaande dat AVW ondanks het reeds behalen van de titel hun laatste thuiswedstrijd niet zomaar aan ons cadeau zal willen doen, leek SDS de uitgelezen tegenstander voor de eerste overwinning van deze competitie. En Paolo‘we could have won easily’ merkte Paolo (foto) achteraf terecht op, maar het mocht opnieuw niet zo zijn.

Ditmaal lag dat zoals gebruikelijk aan een gebrek aan scorend vermogen, maar werden we ook bepaald niet geholpen door de arbitrage. Tot driemaal toe – en elke keer een stukje duidelijker – hadden we tegen SDS recht op een strafschop, maar telkens weigerde de scheidsrechter naar de stip te wijzen; eerst werd Dirk gevloerd, daarna was Ilja het slachtoffer van een (domme maar opzichtige) duw in de rug en tot slot werd er een overtreding op Peter onbestraft gelaten. Misschien was de leidsman ons niet gunstig gezind omdat de hervatting na rust op zich liet wachten, omdat een overijverige Pablito besloot de sproeiers aan te zetten – niet beseffend dat die altijd hun vrij langdurige rondje moeten afmaken.

Jammer, aangezien we ook verder enkele kansjes onbenut lieten en dus niet tot scoren kwamen. Terwijl we toch een paar heel behoorlijke aanvallen op de mat legden. De keeper van SDS schreeuwde zelfs, de wanhoop nabij en met enige overdrijving: we worden van het kastje naar de muur gestuurd! Z erg was het niet, maar we speelden heel aardig. Net als eerder in Wekerom lieten we zien geenszins minder te zijn dan SDS, wat het onbegrijpelijk maakt dat zij zevende staan. Hetgeen de ploeg gerust als een compliment mag opvatten, want blijkbaar doen zij iets goed wat ons niet lukt.

Hoe dan ook: het bleef dus 0-0, want wij scoorden niet, maar hielden wel voor het eerst de nul. Dat was mede te danken aan een paar knappe reddingen van Joris, die weer terug is onder de lat nu Machiel op Texel voor knots in de branding speelt. Zaterdag sluiten we de competitie af in Westervoort, daarna weten we tegen welke opponent we mogen proberen het derdeklasserschap met weer een jaar te verlengen. Het is te hopen dat het dan niet te warm is en niet te koud, want spelverdeler Tijs liet zich ontvallen dat zijn presteren sterk afhankelijk is van de weersomstandigheden en dat hij het eigenlijk alleen echt rendeert als het tussen de 10 en 15 graden is.

In ieder geval krijgen we de kans op een ontsnappingsroute om degradatie te voorkomen, ondanks de rode lantaarn die we al het hele seizoen bij ons dragen. Hopelijk gaan we daar beter mee om dan Jos afgelopen zaterdag; zijn lieftallige vriendin bood hem op een presenteerblaadje een uitvlucht aan om onder een verjaardag in Bunnik uit te komen, maar even later zat de blonde technicus toch braaf in de trein. Hij miste zodoende de conclusie dat SDS getuige was geweest van een echte Uni VV-middag, bijvoorbeeld toen C halverwege de eerste helft op een drafje naar de kleedkamer moest bij gebrek aan reserveballen.

Dat was nog voordat onze aanvoerder dusdanig in de war bleek dat hij niet in de gaten had dat de woorden ‘Kazuki eis die bal eens op!’ niet aan onze Japanse strijder besteed waren. We kunnen het de GZ-psycoloog echter amper kwalijk nemen, want tot havo 4 dacht zijn vader nog dat hij bouwvakker zou worden.

mei201702

Acht Uni VV’ers verzamelden zich op het afgesproken tijdstip van 13:00 uur bij het onvolprezen Trianon. Twee uur later, tijdens de aftrap tegen middenmoter Zelos uit Zelhem, stond de teller op twaalf. Én een assistent-scheidsrechter.

Die laatste was afkomstig uit het wijdvertakte netwerk van C’tje. Bovendien leek vlagger Fred, met een schat aan ervaring, de eerste grensrechter van het seizoen die Uni VV mogelijk (een) punt(en) zou kunnen opleveren. Het mocht niet zo zijn, en ook op eigen kracht slaagden de Nijmegenaren er niet in de wedstrijd te winnen. Sterker nog: er werd verloren. Met 3-2, in de laatste minuut.

Toch buigt de stijgende lijn die (Oranje uitgezonderd) al even geleden werd ingezet, nog niet negatief af. Punten worden weliswaar niet of nauwelijks behaald, het vertoonde spel is regelmatig 3e klasse-waardig. Zo ook vandaag. Vanuit de noaberschap-traditie – niet alleen de tegenstander herbergt immers Achterhoekers – werd Zelos een snelle openingstreffer gegund. Al snel stelde Uni echter orde op zaken. Tijs wurmde zich, zoals alleen hij en Luis Suárez dat kunnen, door de Zelhemmer defensie en rondde knap af. Een fase waarin de ploeg van Paolo zich met de nodige hulp van Joris behoorlijk staande hield, resulteerde daarna toch in een nieuwe achterstand. Een afgeslagen bal belandde op de rand van de zestien en werd met volle vaart weer teruggevuurd. Onhoudbaar. De 2-2 van Dirk, vlak voor rust, mag met recht het stempel ‘spitsengoal’ dragen.

Na de verloting vloog Uni VV uit de startblokken. Druk, duels en durf waren de 3 D’s die leidend waren. Het leverde captain Koen een dik oog op, zo blauw dat zelfs Thé Lau het niet had kunnen bezingen. De vierde D, die van doelpunten, bleef helaas uit en mede daardoor is het zo langzamerhand een wetmatigheid dat Uni ook bij goed spel niet wint. Ze kunnen niet van je winnen, maar je kunt ook niet van ze verliezen. Zoiets. Zelos, dat het laatste kwartier weer aandrong, scoorde wel en won. Conclusie: het zat erin, maar kwam er niet uit vandaag.

apr201724

Na het dramatische verlies tegen SC Oranje is de kans op definitieve handhaving voor Uni VV verkeken. De taak voor de nog komende wedstrijden tot de nacompetitie: het vertrouwen, dat dit seizoen een absoluut dieptepunt heeft bereikt, proberen op te krikken om aan het eind van de rit nog 2 wedstrijden te vlammen! Tegen SVP werd zaterdag zeker aan het vertrouwen gewerkt, maar er werd ook, wederom.. verloren.

Na een gelijkopgaande eerste 20 minuten kwam Uni VV op een achterstand na een dubieuze strafschop. De scheidsrechter gaf na de wedstrijd zelf toe dat er over de penalty viel te ‘redetwisten’, maar dat kost je dan wel geel. Toegegeven, Joris zijn redenatie werd wel aangevuld met enkele krachttermen waar een Katholieke Universiteit niet achter zou staan.

Gelukkig trok Tijs met een intikker, waar Inzaghi zijn vingers bij af zou likken, de stand vlak voor rust gelijk. Na rust stond er al snel een ander Uni VV op het veld. Wiltjo stond klaar om te stomen, maar door een optater kon hij na 5 minuten alweer het veld ruimen. Voor hem in de plaats, Red Bart, de Bart met het rode shirt dan. Niet te verwarren met Red Wild Joe die dus uitviel na 5 minuten en waarvoor Bart, met het rode shirt dus, weer inviel. In de consternatie vond Professor Frankenhuis gelukkig even de tijd om de buitenspelregel uit te leggen aan zijn directe tegenstander. En tijd is kostbaar in huize Frankenhuis tegenwoordig. Willem heeft namelijk zijn handen meer dan vol aan zijn zwangere vriendin.

Uiteindelijk was Uni VV nog even heel dichtbij een overwinning, maar Job Wissink miste jammerlijk. Vervolgens lag de bal aan de andere kant 5 minuten voor tijd wel in het netje en werd er dus verloren met 2-1 van De Panter. De nummer 3 van de competitie, maar het verschil op de ranglijst was volgens de scheids en tegenstander niet op het veld terug te zien. Dat gegeven nemen we dan maar mee naar volgende week!

 

 

Spektakel in Ederveen
mrt201731

Het werd zo’n wedstrijd waar nog lang over zouden worden nagepraat. En dat terwijl de voorbereiding al de nodige voeten in de aarde had. Uiteindelijk reden we voor de uitwedstrijd tegen Advendo’57 met een representatieve selectie naar Ederveen en daar wachtte ons een hete middag. Toen de stofwolken waren opgetrokken, stonden er bij het laatste fluitsignaal nog negen Uni VV’ers op het veld en zij trokken ons zesde punt van deze competitie over de streep: 2-2.

Toen onze leider/rechtsbuiten C tijdens de winterstop een overzicht maakte van eenieders beschikbaarheid per weekend, kwam Advendo-uit niet direct als het grootste struikelblok naar voren. Toch dreigde het in de aanloop naar afgelopen zaterdag een hachelijke zaak te worden door alle geblesseerden en afwezigen. Gelukkig had ‘Peteraan’ (© Jos) een vriend die nóg ouder is bereid gevonden om zich voor noodgevallen bij ons aan te sluiten, konden we over de toppers Derk en Bruno beschikken en trommelde Jos zijn grote broer Daan weer eens op.

Nou is een fraai scenario de ‘Coenen brothers’ wel toevertrouwd, maar het was oprecht mooi dat we met Daan opeens een speler in ons elftal hadden die gewoon écht goed kan voetballen. Omdat de broertjes Coenen nogal de neiging hebben met hun hoofd in de wolken te gaan lopen, is besloten hieraan verder geen woorden vuil te maken. Eenmaal begonnen stelde een niet met name genoemde linksbuiten onze spits Dirk in staat om de score te openen, maar helaas punterde ‘de man met het haar’ net naast. Ook gelegenheidsmiddenvelder Job slaagde er even later met zijn lob niet in om de keeper te verschalken.

Helaas viel de tegentreffer op slag van rust wel aan de andere kant en dus leken we de kleedkamer op te zoeken met een 1-0 achterstand. Maar zoals gebruikelijk kwam het gevaar van onze rechtsbuiten en toen C opnieuw niet te houden bleek voor de defensie van Advendo, zag de linksback geen andere optie meer dan aan de noodrem trekken en dat leverde ons nog voor de pauze een penalty op: Job schoot raak, 1-1.

De tweede helft begon slecht (met een vroege 2-1 voor de thuisploeg) maar ontwikkelde zich daarna op gedenkwaardige wijze. De onbetwiste man van de wedstrijd werd Wiltjo, die als rechtsback op eigen helft aan een fantastische rush begon, door het middenveld en de achterhoede van Advendo slalomde en aan het eind van de schitterende solo ook nog de doelman passeerde 2-2. Nooit was de bijnaam ‘de Messi van Dalfsen’ meer op zijn plaats. Even leek de tegenstander, die al drie keer gewisseld had, met tien man verder te moeten, want de gelijkmaker van Wild Joe ging gepaard met een flinke botsing. Waarbij overigens ook de noeste verdediger zelf niet zonder kleerscheuren achterbleef: “Ik kreeg een beste optater in m’n zak”, luidde achteraf Wiltjo’s verklaring.

Maar de goalie van Advendo kon na een langdurige blessurebehandeling door en niet veel later stonden wij met een man minder op het veld. Wiltjo had het oponthoud benut door uit te blazen van zijn droomdribbel en was weer genoeg hersteld om Machiel de helpende hand te bieden. Daar hij dit letterlijk deed – door de bal op de doellijn weg te tikken – moest Wiltjo met rood het veld ruimen en mocht de thuisploeg een strafschop nemen. De 3-2 was derhalve aanstaande, dachten velen, maar dat was buiten Machiel gerekend: op katachtige wijze knotste hij de bal uit de hoek en pakte hij samen met Wiltjo een punt voor ons.

Advendo kwam namelijk ook in het vervolg van het duel niet meer tot scoren, zelfs niet toen Jos zich net als vroeger in de Upstairs in Mill waande (hij deelde een duwtje uit en verschool zich vervolgens achter zijn vriendjes) en dit eveneens met rood moest bekopen. Geluk bij dit ongeluk was wel dat er tijdens dit opstootje tevens een Advendo-speler werd weggestuurd – de linksback die de hele wedstrijd al achter C aan had gelopen, zich blijkbaar niet langer kon beheersen en onze dartele vleugelaanvaller een gemene schop verkocht – zodat het tien tegen negen was.

Mede dankzij het stukje ervaring van de invallers Bruno (36) en Wolf (38) sleepte het misschien wel gemiddeld oudste Uni VV ooit een punt uit het vuur op deze hete middag. Het was mooi.

Jos (links) en Wiltjo (tweebenig).

Jos (links) en Wiltjo (tweebenig).

1234...156volgendePagina 1 van 5