‘Houduni VV’ completeert nieuwe ontsnappingsact
jun201810

A2 + B2 = C2, wie in het water valt wordt nat, en als Uni VV nacompetitie moet spelen dan handhaaft het zich. Die wetmatigheid mag na drie achtereenvolgende seizoenen wel op schrift worden gesteld. Na Krayenhoff in 2016 en DVV in 2017, lukte het dit jaar respectievelijk Dodewaard en Zeewolde niet om Uni VV uit de derde klasse te wippen.

‘Houduni VV’
Daarvoor had de Nijmeegse formatie wel meerdere miraculeuze ontsnappingen nodig. Competitiegenoten die over hun eigen ambities struikelden en zo het einde van het seizoen niet haalden zorgden er tot tweemaal toe voor dat de directe degradatieplek verviel. Het verloop van de nacompetitie pakte voor ‘Houduni VV’ vervolgens telkens gunstig uit, waardoor de ploeg zich vorig seizoen met maar één- en dit seizoen met een schamele vier overwinningen (en eentje na pingels) wist te handhaven. Wanneer leden van de selectie voor een trein besluiten te springen, dan zal hoogstwaarschijnlijk de stroom uitvallen.

Toch zou het te kort door de bocht zijn om de factor geluk als hoofdverantwoordelijke voor het lijfsbehoud van Uni VV aan te wijzen. In de nacompetitie dwong de ploeg dat succes namelijk geheel op eigen kracht af. En die kracht vloeide volop: vorige week werd vv Dodewaard, de nummer drie van de vierde klasse A, op gepassioneerde wijze met 0-2 verslagen en de overwinning na penalty’s tegen vv Zeewolde (tweede in 4B) kwam met al net zoveel hartstocht tot stand.

De wedstrijd in Dodewaard werd, achteraf bezien, toch enigszins eenvoudig gewonnen. Sebas en Cissa tekenden voor twee prima doelpunten en echt diep in de problemen kwam een messcherp Uni VV vijftien kilometer stroomafwaarts niet. Captain Koen bracht dat poedelnaakt maar prima onder woorden voor de dienstdoende journalist van de Gelderlander.

Finale
Eenvoudig zou het een week later, in de finale tegen Zeewolde, allerminst worden. De goede gastheer en gezellige vereniging speelde twee seizoenen terug nog in de tweede klasse, maar belandde door allerlei omstandigheden in een vrije val. Eenmaal beneden verlangt de club terug naar een niveau dat past bij de omvang ervan (70 teams). Daarvoor moest wel Uni VV (6 teams) worden verslagen: David (ook nog eens geblesseerd) tegen Goliath.

Voor Uni VV, bij afwezigheid van coach en bijna bruidegom Paolo onder auspiciën van Tijs en Bram, begon de dag al vóór het middaguur. Er diende immers een afstand van 115 (!) kilometer, schoon aan de haak, te worden afgelegd. Voor de Wageningse helft van het trainersduo was het tijdstip wat veel gevraagd: (het bed van) zijn kersverse vriendin – hoewel we de status van deze romance voorlopig met ‘lap-relatie’ aanduiden – lag wel erg lekker.

In de polder aanbeland bleek het gelegenheidstrainersduo (zonder koppelteken) geen tegenspraak te dulden. Bemoeienis met het wisselbeleid werd linea recta de kop ingedrukt en ongevraagd Italiaans advies werd abrupt terzijde geschoven. Na de even korte als krachtige bespreking, waar Willem als Frankenhuis in ging maar met behulp van een flesje zonnebrand als Frankenstein weer uitkwam, was het moment van de waarheid daar: knallen!

‘Mooiste voetbaldag van het jaar’
Intussen hadden honderden mensen zich om het veld en op het terras verzameld om de opkomst der gladiatoren een onvergetelijke te maken: vuurwerk, vlaggen en veel rook sierden sportpark De Horst en dat schiep de perfecte omstandigheden om ook binnen de lijnen voor vuurwerk te zorgen. Nog eens honderden mensen hadden zich achter de livestream genesteld, waaronder een Italiaan, en een Belg in Engeland. Die laatste bestempelde de dag achteraf als ‘mooiste voetbaldag van het jaar, tenzij België het WK wint.’

Toch maakte Zeewolde de eerste treffer. Na een minuut of 15 werd een lange bal verlengd met het hoofd, buiten bereik van een oude gek die de rol van doelman vandaag mocht vervullen. De gelijkmaker viel uit een penalty. Scheidsrechter Smeenk – nu wél voorzien van goede grensrechters – legde de bal zelfs tot twee keer toe op de stip. Dat was maar goed ook, want de eerste poging was mis. De herkansing werd door Bob wél keurig binnengeschoten: 1-1.

De ergste zenuwen waren bij de spelers inmiddels gezakt en de wedstrijd ontpopte zich daardoor tot een meeslepend voetbalgevecht: veel spanning, iets minder sensatie en vooral heel veel buitenspel. De 2-1 voor Zeewolde viel kort voor rust. Extra vervelend voor Uni VV, dat na de 1-1 juist een uitstekende fase kende. Het duurde dan ook even eer de ploeg opnieuw langszij kwam. Rond de 70e minuut werd een corner door een Zeewolde-speler in eigen doel gekopt; de vreugde was er bij Uni niet minder om.

Pingels
Het voetbalgevecht leek langzaamaan in een uitputtingsslag te ontaarden: 90 minuten voetballen in de felle junizon en op een brandend kunstgrasveld was al veel gevraagd; verlengen zou hoe dan ook z’n tol eisen. Toch moesten de tweeëntwintig eraan geloven. De 2-2 eindstand bleef echter ook in het extra halfuur op het bord, ondanks dat Uni VV het uiteinde daarvan met een man meer speelde.

Pingels dus. Vaak als loterij aangeduid, maar met Uni VV-coryfee Joris van Meel in de gelederen is de term ‘gelopen koers’ wellicht beter op z’n plaats. Hij besloot zelfs niet één maar twee penalty’s te keren zodat aanvoerder Flipse de beslissende strafschop aan zijn neus voorbij zag gaan. Sebas velde als vierde strafschoppennemer namelijk al het vonnis over Staywolde.

 

Feest dus, want Uni VV is er volgend jaar ‘gewoon’ weer bij in de derde klasse A. En hoewel sommige jongens al aardig op drift begonnen te raken, bleef de platte kar in de schuur. Een heldenonthaal bij terugkomst kwam er evenmin, maar het clublied en de ferme handdruk van alle zeker 20 meegereisde supporters maakten veel goed. Daarom zijn wij niet alleen naar eigen zeggen, maar ook gewoon feitelijk de kleinste maar mooiste en leukste voetbalclub van Nijmegen en verre omstreken!

Uni VV gaat voor verlenging abonnement
mei201828

Het lijkt er de laatste jaren op dat Uni VV een abonnement heeft op de nacompetitie om lijfsbehoud in de derde klasse A. Twee seizoenen bereikten we die op eigen kracht en ontdeden we ons van Krayenhoff. Vorig jaar hadden we als hekkensluiter de hulp van (het uit de competitie genomen) Veluwezoom nodig – waarna we wel zelf afrekenden met DVV. Dit seizoen werden we verlost van SC Oranje en dus is het voor Uni VV nog niet gedaan, nadat we zaterdag in de laatste speelronde verloren van kampioen VRC (0-1).

De ploeg uit Veenendaal kon een week eerder al de titel vieren omdat de concurrentie onverwacht verloor en daar was onze penningmeester niet blij mee. Die had zich namelijk al rijk gerekend; bij een kampioenswedstrijd op het USC hadden we de supportersbussen vol met publiek van VRC een forse entreeprijs kunnen ontfutselen. Nu kostte het bezoek van de toekomstige tweedeklasser ons alleen maar geld. De erehaag die ons elftal bij het betreden van het veld vormde voor de gasten was weliswaar gratis, maar de bos bloemen voor de gasten was een rib uit het lijf voor onze armlastige vereniging.

Hoe nijpend de situatie is, bleek wel bij het omkleden. Koen meldde zich rijkelijk laat bij de tas met spullen en viste in soktechnisch opzicht achter het net. De zwarte kousen waren op en dus deed hij de warming-up met dank aan doelman Joris in een modieuze zwart-roze combinatie. Het misstond hem overigens niet. Gelukkig bood het tweede elftal de helpende hand, zodat we om 14.00 uur toch allemaal in een kloppend tenue aan de wedstrijd begonnen.

Het was overigens niet de enige opmerkelijkheid op kledinggebied deze middag. Waar de scheidsrechter van vorige week een broekie was, had de arbiter van zaterdag zijn broekie vergeten. Bob was gelukkig voor de heer Hogeweide de beroerdste niet en stond zijn reserve-exemplaar af, zodat de leidsman niet in zijn ondergoed hoefde te fluiten. De wedstrijd was vervolgens illustratief voor ons spel van de laatste weken: best aardig gevoetbald, maar wel verloren. Kansen waren niet besteed aan onder meer Oscar, Sam, Jos en Ilja, terwijl VRC aan de andere kant aan één kopbal genoeg had: 0-1.

Toch keken we met een goed gevoel terug. Al was het maar vanwege het afscheid van routinier C. In de tweede helft ging hij bij zijn publiekswissel op de schouders van het veld af, naderhand waren er mooie woorden (en een enkele stekelige opmerking) tijdens de speech van Jos en pils van Paolo. Ondertussen deed Willem in een uitgebreid voetbalcollege onze tactiek uit de doeken aan de moeder van Marius, dus het was zelfs voor de toeschouwers een leerzame middag. Het enige minpunt: Koen had gefaald en daardoor moest C’tje het doen zonder de door alle ploeggenoten gesigneerde bal, waarop hij zich zo verheugd had. ‘Eindelijk weer ballen’, had Koen die ochtend nog laten weten, waarna de overige leden van het organisatiecomité dachten dat het geregeld was. Maar dat bleek een misvatting.

Ook was na afloop duidelijk dat we zijn geëindigd als dertiende en dat we in de nacompetitie gekoppeld worden aan vierdeklasser Dodewaard (Deadworth voor Paolo), die strijdt voor promotie. Dan hopen we de eerste stap te zetten in de richting van een verlenging van ons derdeklasserschap. Zaterdag om 14.30 uur treden we aan op sportpark De Eng en alle support is welkom!

De laatste momenten van Cyrille als speler van Uni VV 1:

Drie punten als eerbetoon
apr201809

Uni VV staat laatste. En de vorige wedstrijd ging in de slotminuut verloren tegen concurrent Zelos. Toch ging het afgelopen week geen moment over de stand van zaken in de derde klasse A. Want de trainer was overleden, trainer Rinus. Veertig jaar lang was Willy ‘Rinus’ de Haard de trainer van Uni VV, vorige week overleed hij op 88-jarige leeftijd. De 1-3 overwinning zaterdag op Redichem was een passend eerbetoon.

Alsof het zo had moeten zijn. Uitgerekend Redichem-uit, bij de club waarmee Uni VV al sinds jaar en dag warme banden onderhoudt, was de wedstrijd die het sluitstuk vormde van de week waarin gerouwd werd om Rinus; met maandag – vandaag – ook nog een groot aantal (deels speechende) Uni VV’ers aanwezig tijdens de uitvaart van de trainer. En uitgerekend tegen Redichem boekten we de eerste zege van dit kalenderjaar.

Gezien de stand op de ranglijst had die eerste overwinning van 2018 eigenlijk een week eerder moeten komen. Dan waren we concurrent Zelos namelijk tot op drie punten genaderd, maar na een van onze kant sterke tweede helft stonden we door de 2-3 van de gasten uit Zelhem in blessuretijd toch met lege handen. Dus moest het gebeuren bij Redichem, waar we speelden met rouwbanden, na een minuut stilte en met invaller-keeper Joris, als afgevaardigde uit het tijdperk-Rinus.

De winst kwam overigens niet zonder slag of stoot tot stand, nadat we gingen rusten met een 1-0 achterstand. Alsof we een beetje hulp van boven kregen, bogen we de achterstand in de tweede helft om dankzij drie strafschoppen. Invaller David benutte ze alle drie, na eerst een overtreding op linksbuiten Bram en vervolgens twee charges op hemzelf. Tussendoor vond de grensrechter van de thuisclub het blijkbaar een goed idee om het vuurtje nog wat op te stoken (ook ter ere van Rinus de Haard wellicht?) en hij hield het vlaggen voor gezien, maar verder bleef het rustig en dus mochten we ons clublied weer eens ten gehore brengen. De wijze waarop menig speler en bestuurslid van Redichem achteraf – onder meer in onze kleedkamer – reageerde op dat wat er (vooral) buiten het veld gebeurde, getuigde van grote klasse. Al met al een middag waarover Rinus tevreden had kunnen zijn.

Uni VV won weer eens en dus werd er gezongen:

apr201805

Bij de dood van een trainer0

Gepost in Uni VV 1Joris van Meel

Marcel Rözer depte zijn tranen en schreef vandaag een verhaal over Rinus.

Bij de dood van een trainer

De wedstrijd met Guus Hiddink als assistent moet een hoogtepunt in zijn leven zijn geweest

Hij is dood. Onze voetbaltrainer is dood en zijn voormalige pupillen slikken een brok uit hun keel. Het moet een universeel gevoel zijn, vandaar hier dit verhaal. De oude coach heeft zijn laatste adem uitgeblazen en is vertrokken naar de eeuwige voetbalvelden, zijn voormalige spelers achterlatend met tientallen anekdotes, met uitspraken die hem voorlopig nog in leven houden en met de vraag; waarom kwamen de tranen voor een man die zijn slechtste voetballer uitschold voor ‘Piet de Kut’?

Het is alsof het dubbel zo hard aankomt, de man onder wiens leiding je sportte, sluit voor altijd zijn ogen. Het past niet. Nee, je voetbalt niet meer of op een niveau dat je niet wilt dat iemand het ziet… Maar eigenlijk zou je natuurlijk nog best kunnen, ‘in het eerste’. Met de dood van de trainer moet je de keiharde werkelijkheid onder ogen zien; dat wat eens was, keert nooit meer terug. Met de trainer sterft een deel van de sporter.

Guus Hiddink
Het moet ergens in 1995 zijn geweest. UNI VV, een voetbalclub bestaande uit (ex-)studenten in Nijmegen bereidt zich voor op de competitiewedstrijd tegen DUNO uit Doorwerth. Het gaat om de zaterdagcompetitie, derde klasse, maar het had net zo goed een eersteklasser op zondag kunnen zijn. Onze voetbaltrainer luistert naar de naam Rinus, vernoemd naar de grote Michels, maar hij heet gewoon Willy de Haard. Een feit waar veel spelers pas na jaren achter komen.

Deze zaterdag is een bijzondere zaterdag, want er komt hoog bezoek. Rinus weet nergens van, ondergetekende (Achterhoeker en sportjournalist) heeft geregeld dat de bondscoach van het Nederlands elftal voor een middag de assistent van Rinus is. De trainer, rondbuikig en met het uiterlijk van een boxer (hij heeft zelf ook twee van die honden) is net begonnen aan zijn tactische bespreking, die elke week dezelfde is. Het is een ritueel voorafgaand aan de hoogmis, ons potje voetballen. Op een schoolbord staan elf kruisjes die hij één voor één afhandelt. En voor iedereen heeft hij een paar zinnen paraat. ‘Bert (zo heet onze spits), Bert, het enige wat je kunt is dat je lang bent… Dus doe dat dan ook.’

Ook deze zaterdag staat hij voor het bord, op het punt om zijn praatje beginnen als de deur open zwaait en Guus Hiddink in hoogsteigen persoon binnen komt. Rinus doet voor even een standbeeld na en vraagt: ‘Ben jij het echt, of ben je een pseudoniem?’ Het ijs, zo dat er al was, is gebroken en Guus Hiddink schikt zich op schitterende wijze in zijn rol als assistent.

Stort
Ik geloof dat ‘we’ wonnen die dag, maar dat deed er eigenlijk niet zo toe. En eigenlijk was dat in een diepe laag ook de boodschap van de man die het meer dan dertig jaar uithield als trainer van onze amateurclub. ‘Maak er wat van, voetbal is echt geen hogere wiskunde.’ Rinus hield van winnen en als het niet liep, kon het zo maar gebeuren dat hij op een bijveld naar een lager elftal ging kijken. ‘Rij de zaak maar naar de stort’, was een gevleugelde uitspraak als de nederlaag nabij was. Maar na afloop herstelde hij zich snel, dronk een paar biertjes en genoot net zoals zijn spelers met volle teugen van de derde helft.

Maar dat was natuurlijk niet genoeg, gezellig doen met spelers die gewend waren aan selectie-elftallen en gesponsorde trainingspakken en de hogere regionen van het amateurvoetbal. Voor veel spelers was Rinus als een vader, een beetje gesloten, tamelijk bot en zeer kritisch. Hij kon spelers afmaken en als liefhebber van het Duitse voetbal vond hij inzet heel belangrijk. Het meest trots was hij wanneer we een overwinning ‘voor de poorten van de hel hadden weggesleept’. En als het er in de rust van een wedstrijd slecht uit zag, riep hij: ‘We staan met de blote reet tegen het prikkeldraad, maar we geven niet op.’

Hij bond een zootje mannen op een manier die respect afdwong. Als hij grijnzend langs het modderige trainingsveld stond en ‘Highbury’ riep, dan wist je dat hij genoot van de slidings en de techniek die hier en daar zichtbaar bleef. Engels voetbal, de Duitse Bundesliga, die ‘kut-Italianen met hun laffe countervoetbal’, Rinus zag alles en misschien wist hij door het zien van al die wedstrijden en al die trainers wel dat het er, in elk geval bij al die duizenden amateurwedstrijden, om ging dat de spelers een stapje extra deden voor de coach. En dat deden we.

Rinus is in de mist verdwenen. Gewoontegetrouw stond de tv op voetbal, maar de laatste jaren registreerde hij niet veel meer. Ja, één keer kwam hij nog uit zijn nevelige bestaan. De club jubileerde, hield een feest met Rinus als eregast. Hij wist niet meer welke dag het was, maar spelers van vroeger herkende hij direct. Liefdevol noemde hij de spelers bij hun naam. En voegde er liefdevol aan toe: ‘Je bent een lul.’

apr201805

Rinus de Haard – iconisch trainer die 40 jaar de eerste man van Uni VV 1 was – is naar de eeuwige voetbalvelden vertrokken. Hij overleed maandagnacht. De afgelopen jaren ging het al steeds minder met Rinus. We waren dan ook enorm blij dat hij een kleine 2 jaar geleden nog wel bij ons fantastische 60-jarig bestaan kon zijn.

Zeer waarschijnlijk vindt zijn uitvaart maandag plaats. Komende donderdag zitten we samen in het sportcafé van het sportcentrum om te overleggen wat we als club kunnen bijdragen. Iedereen die zich geroepen voelt, kan aanschuiven.

 

 

2018 ‘echt niet leuk’ voor Uni VV (met een oranje lichtpuntje)
mrt201801

Met een daverende verrassing en een opperbest humeur ging Uni VV de winterstop in: de laatste wedstrijd van 2017 leverde een knappe zege op titelkandidaat De Treffers op. In 2018 zijn de resultaten echter beduidend minder: vier duels leverden vooralsnog geen enkel punt op. “Echt niet leuk”, zoals aanvoerder Jos het verwoordde na de nederlaag tegen SV Panter.

Dat verlies (2-4) volgde op de eerste wedstrijden van het nieuwe jaar, toen we met een man minder verloren van concurrent AZ 2000 en Advendo’57 (0-3). We meenden een goede kans te maken tegen Advendo, nu de gasten uit Ederveen ook bepaald geen glansrijk seizoen doormaken, en tegen de Panters uit Veenendaal. Helaas hadden we beide keren weinig in te brengen. “Dit is echt niet leuk”, was de analyse van Jos, nadat we tegen SVP een tijdje waren zoekgespeeld. Weliswaar kwamen we door twee doelpunten van Maarten nog terug, maar kort daarop viel de beslissende 2-4 alweer.

‘Echt niet leuk’ is dan ook een treffende omschrijving van hoe 2018 tot nu toe verloopt voor Uni VV, want ook afgelopen zaterdag bij VRC werd er verloren (3-1). Een lichtpuntje was wel dat we daar met een iets gewijzigde speelwijze in staat bleken om de tegenstander uit Veenendaal, een van de betere teams uit 3A, goed partij te bieden. We kwamen er zelfs op voorsprong via de teruggekeerde Nepalcees, die na zijn doelpunt parmantig rondliep (zie foto). Het was spijtig dat we na een rake vrije trap met 1-1 gingen rusten en dat VRC in de tweede helft orde op zaken stelde, maar ons spel was bemoedigend.

Een ander lichtpuntje kwam al eerder uit Arnhem, waar SC Oranje ‘een Veluwezoompje’ deed. Financiële problemen leidden ertoe dat de koploper uit de competitie werd genomen – net als Veluwezoom vorig seizoen – en dus is opnieuw de enige directe degradatieplaats alweer vergeven. Het verschil met toen: in tegenstelling tot een jaar geleden, toen we stijf onderaan stonden, hebben we de concurrentie nog in het vizier. En als we vaker spelen zoals tegen De Treffers, is het mogelijk om nog twee ploegen onder ons te houden en ons dus op eigen kracht veilig te spelen. Zonder nacompetitie. Dan zullen we wel mínder wedstrijden moeten spelen als tegen Advendo en Panter. Laten we daar volgend weekend, uit bij Veenendaal, mee beginnen.

Uni VV op z’n Uni VV’s uit de winterstop
jan201828

Uni VV heeft de competitie hervat met een zure 4-2 nederlaag tegen hekkensluiter AZ 2000, en dat gebeurde op kenmerkende wijze. Ondanks een veldoverwicht kwam Uni met 1-0 achter. Nadat een stevige charge – die echter ook met geel kon worden afgedaan – onze Peteraan vervolgens een rode prent opleverde, werd het zelfs 2-0. Met de tien resterende spelers vocht de ploeg van trainer PDV zich dapper terug tot 2-2, maar in de slotfase werden een counter en een vrije trap het team toch teveel.

Toen er tegen enen werd verzameld bij Trianon, stond daar reeds een gele plastic tas op tafel. Geïnteresseerd wierp een ieder een blik op de inhoud en toen bleek dat de zak vol fonkelnieuwe uittenues zat, werd er zelfs even gevoeld, geroken en natuurlijk geoordeeld. Dat oordeel was eensluidend: schitterend. De link met het nationale elftal van Argentinië was gauw gelegd en de gedachte dat de spelers van Uni VV 1 zich nog geen uur later in deze oogstrelende tricots zouden mogen hijsen was een fijne. Vergenoegd en met nu nóg meer goede zin liepen de selectiespelers richting de gereedstaande auto’s om koers te zetten naar Arnhem-Zuid. De ballen werden ingeladen, net als de hesjes, bidons, broekjes en sokken. Toen één en ander even later aan de Drielsedijk in Arnhem weer werd uitgeladen, bleek er echter één ding te ontbreken: de tas met uitshirts, die nog op diezelfde tafel op terras van Trianon stond.

Scheidsrechter Huisman nipte in de bestuurskamer van de meer dan gastvrije ontvangende club aan zijn kopje koffie en verzuchtte toen hij het nieuws hoorde: “gaat er bij jullie dan nooit iets veranderen?!” Ondertussen vroeg hij zich retorisch af of alle 37 spelers die op het wedstrijdformulier stonden er ook daadwerkelijk zouden zijn. Dirk nam het extra retourtje Trianon op zich en toen ook de dienstdoende spelers, inclusief piket, waren aangevinkt op het digitale formulier, kon er toch nog enigszins op tijd worden afgetrapt.

Dat gebeurde op een veld waarnaar zelfs de terreinknecht van FC Utrecht neerbuigend zou kijken. Gevolg was dat rommelig en chaotisch slechts understatements zijn om de openingsfase te omschrijven. Toch was Uni VV scherper, feller en beter. Een maatstaf om dat objectief vast te stellen is het aantal slidings van Joost: 5 in een half uur, een unicum. Dat een overwicht geen garantie voor succes is, bleek ook nu weer, want bij rust stond Uni ‘gewoon’ met 2-0 achter. Bob sprak, bedachtzaam als hij is, de bijna poëtische woorden ‘gewoon blijven voetballen’ en dat hielp. Na rust trok Uni de stand door doelpunten van Sebastiaan en David (penalty) namelijk weer gelijk.

Het dwong de toekijkende Rik defender ertoe zijn Volkskrant toch even terzijde te schuiven, maar die kon hij rustig weer openslaan toen de Nijmegenaren in de slotfase toch aan het kortste eind trokken. Zo werd de traditioneel teleurstellende oefencampagne (van verschillende vierdeklassers werd niet gewonnen) helaas voortgezet in competitieverband. Volgende week een nieuwe poging, tegen Advendo. Thuis, dus zonder uitshirts.

dec201718

Het hoofdveld van het sportcentrum had afgelopen zaterdag wel iets weg van een gletsjer. Omgeven door ijsschotsen traden de mannen van Lupo Wanneti aan tegen de buren uit Groesbeek. Zo langzaam als een gletsjer zich voortbeweegt, zo watervlug was het spelbeeld. Plotseling op 1-0 voor, naar heel snel 1-2 achter, naar uiteindelijk 4-2 winst. Een ware stunt tegen De Treffers, die bij winst de koppositie hadden gepakt. 

In het eerste kwartier zorgde de behendige aanvallers van De Treffers voor gevaar rond de zestien meter van Uni VV. In kansrijke positie werd er echter twee keer over gekopt. Maar dan heeft Uni VV een spits in huis, die als een rood duveltje uit een doosje uit het niets kan scoren: Wiltjo Koster. Normaliter rechtsback, maatschappijleraar en dorpspastoor van beroep. Zaterdag was hij echter voor even Wayne Rooney. Even had de vrolijke Koster iets mythisch, iets wat je in een strip van de ‘de wondersloffen van Sjakie’ leest. Op 20 meter van de goal valt een bal uit de lucht voor de voeten van ‘el Messi rojo’. Als rechtsback zijnde belandt zo’n bal normaal gesproken het liefst op de tennisvelden, maar Wiltjo weet wat er van een spits gevraagd wordt. Hij neemt de bal op z’n wonderslof en stuurt ‘m de linkerbovenhoek in. Fenomenaal.

Enkele minuten later bleek Wiltjo toch gewoon een huis-tuin-en-keuken-back te zijn van vlees en bloed toen hij een penalty aan de andere kant veroorzaakte. De penalty werd benut en niet veel later viel de 2-1. Een trouwe volger van het live-verslag op WhatsApp merkte terecht op: ‘we zouden ook eens langer dan 10 minuten een voorsprong vasthouden.’ Vreemd, want volgens de lokale, volstrekt objectieve courant staat de verdediging van Uni VV als een huis. Enfin, 1-2 de rust in. De thee van het sportcentrum smaakt eigenlijk altijd een beetje wrang.

De tweede helft was het onverwachts Uni VV wat de touwtjes in handen nam. De in bloedvorm verkerende Gebre Sebassie deed in de 65e minuut wat hij heel al weken doet. Heel snel rennen en koelbloedig afmaken. Sebas blaakt van het zelfvertrouwen en leek dit in de tweede helft uit te stralen op zijn ploegmakkers. Met de steun van het publiek in de rug leek het gevoel te ontstaan dat er wel eens een stunt in kon zitten. Dit gevoel werd waarheid. Invaller Maarten tikte de 3-2 binnen en vlak voor tijd viel ook de verlossende 4-2. De maker van het doelpunt moet ik u schuldig blijven. Al met al een heerlijke overwinning om de winterstop mee in te gaan!

Uit betrouwbare informatie van de huisgenoten van Sebas blijkt overigens dat zijn vorm wordt geïnspireerd door Eminem. Iedere wedstrijd sluit hij zich even op in zijn kamertje en laat ‘Lose Yourself’ door de speakers knallen. Voor andere spelers werkt de titel van dit nummer, helaas, vooral op vrijdagnacht inspirerend.

nov201727

De ene tegengoal in de slotfase is de andere niet. Een week geleden bleven we in Zelhem met lege handen achter toen Zelos in blessuretijd 2-1 scoorde en was de teleurstelling gigantisch, mede door het bedenkelijke optreden van hun ‘grijnsrechter’. Zaterdag incasseerden we tegen Candia’66 opnieuw een late tegentreffer, maar konden we leven met de uitslag: 5-5. Mede gezien het feit dat we vijf kwartier met tien man speelden tegen de subtopper uit Rhenen.

Het is namelijk nog niet het seizoen van de Danen bij Uni VV. Daan Martens begon ijzersterk in zijn nieuwe rol centraal achterin, maar moet inmiddels alweer wekenlang geblesseerd toekijken. Zijn naamgenoot Daan Verkuil was zaterdag juist na lang wachten toe aan zijn officiële debuut in de hoofdmacht; een in de voorbereiding opgelopen voetblessure speelde hem enkele maanden parten, maar tegen Candia stond hij in de basis en dat gunde eenieder hem van harte. Met het enthousiasme van een dartelend veulen dat voor het eerst de wei in mag, begon hij aan de wedstrijd. Helaas duurde die voor Daan slechts vijftien minuten. Driftig verdedigend pakte hij snel twee gele kaarten en dus moesten we in ondertal verder.

Op dat moment stond het al wel 1-0 voor Uni VV. Geheel op eigen kracht zorgde David Tas voor een vroege voorsprong, door na een magistrale passeerbeweging niet alleen zijn bewaker maar ook de keeper het nakijken te geven. Niet veel later werd het echter 1-1, want de tweede ‘gele’ overtreding van Verkuil werd in het strafschopgebied begaan en de toegekende penalty werd onberispelijk achter doelman Joris van Meel geschoten. Uni VV was letterlijk en figuurlijk ‘ontdaan’ en kort na de gelijkmaker werd het 1-2.

Een afstraffing lag op de loer. Het werd evenwel een spektakelstuk dat zijn weerga niet kende: de tien van de thuisploeg verrasten Candia en zochten met een 4-2 voorsprong de kleedkamer op. Ilja Scheffer-Scheifes schoot met enig fortuin in de rebound binnen (2-2), aanvoerder Jos Coenen maakte bij de 3-2 dankbaar gebruik van weer een indrukwekkende rush van onze ‘tank op de linkerflank’ Emiel Cuijpers en na een vrije trap van Jos was het weer Ilja die er als de kippen bij was om in de rebound binnen te prikken.

Er zijn van die wedstrijden dat het bijna niet te zien was welke ploeg met tien spelers op het veld staat. Dat was zaterdag niet het geval. In de tweede helft stonden we van meet af aan met de rug tegen de muur en leek het een kwestie van tijd voordat Candia zou scoren. Toch hielden we lang stand en ondertussen waren we zelfs bijzonder gevaarlijk; David verscheen tweemaal in kansrijke positie voor het vijandelijke doel, maar kwam niet tot scoren. Uiteindelijk scoorden de gasten uit Rhenen toch en na de 4-3 uit een vrije trap viel ook de 4-4. Het vlagsignaal van onze grensrechter, die zich ’s ochtends moest afmelden wegens een griepje maar zich wel in bodywarmer langs de lijn in het zweet werkte, werd niet gehonoreerd.

Candia dacht hierna wellicht erop en erover te gaan, maar kwam bedrogen uit. Driemaal was namelijk scheepsrecht voor David en hij maakte er met zijn tweede van de middag 5-4 van. Kort voor het einde viel vervolgens nog de 5-5. Dat was jammer, maar we konden na dit spektakelstuk vrede hebben met een punt. Dat werd door vooral de jeugdige helft van de selectie gevierd tijdens Drift, al worden de foto’s daarvan op verzoek van Bob niet gepubliceerd. Tot slot mogen de lovende woorden van de Candia-trainer aan het adres van Joris niet onvermeld tot blijven. Hij was blijkbaar niet onder de indruk van de reddingen van onze sluitpost of van zijn coaching, maar leek vooral gecharmeerd van Joris’ roze tenue. “Mijn complimenten voor je uitstraling – dat is ook een kwaliteit.”

 

nov201720

Op een regenachtige zaterdagmiddag verliest Uni Vv met 2-1 bij concurrent Zelos uit Zelhem. De geur van het echte natte gras die de Uni VV’er weinig bekend is, leek de selectie bij aanvang van de wedstrijd goed te doen. In de eerste helft hadden de bezoekers alle kans om over Zelos heen te walsen. Het bleef echter bij een enkel doelpunt, dat door het voetballend gemak ervan deed denken aan een trainingsdoelpunt. Over verschillende schijven kwam de bal terecht bij Dirk de Jong, die de bal vlak buiten de 16 klaarlegde voor Sebastiaan Groffen die langs zijn tegenstander wandelde en de bal met het verkeerde been in de rechterhoek plaatste.

Diezelfde Groffen maakte bijna een werelddoelpunt, door vanaf het zestienmetergebied de bal op het dak achter de kruisinglat te plaatsen. De Jong zag kans om zijn naamgenoot bij PSV te imiteren en faalde van dichtbij met een hard schot op de borst van de Zelosdoelman. De thuisspelende ploeg zette hier weinig tot niets tegenover. Keeper Joris van Meel zag zich door de rust voor zijn goal genoodzaakt zich druk te maken over zijn scheenbeschermers, die naar eigen zeggen ‘niet zo lekker zaten’. Na een schreeuw om hulp richting de bank werden er bandjes uit zijn tas gehaald en werd het probleem opgelost.

De zorgeloosheid op het veld maakte zich ook in de kleedkamer meester van de ploeg. Afgezien van de stinkende wietgeur uit de kleedkamer van het zevende van Zelos was er geen vuiltje aan de lucht. Rechtsback Willem Frankenhuis durfde zelfs voorzichtig hoopvol te zijn: ‘Zou leuk zijn als we nu ook een keer de hele wedstrijd kunnen domineren.’ Die uitspraak werd niet afgeklopt en of het nu gemakzucht of angst was, de Nijmegenaren werden in de tweede helft volledig overlopen. Ook invallers Ilja Scheifes (voor de geblesseerde De Jong), Sam Scheeren en Bart Gerards konden daar weinig aan veranderen.

De mannen uit Zelhem creëerden kans op kans, maar het aluminium en uitblinker Van Meel stonden in de weg. In de 75ste minuut vond rechtsvoor Donny Martensen dan toch van dichtbij het net. Uni VV wankelde vervolgens en aanvaller Menno Diepenbroek schoot in blessuretijd na een knappe actie zijn ploeg naar een voorsprong.

Uni VV speelde alles of niets en na een scherp aangesneden vrije trap bij de tweede paal kwam de bal na een voorzet van David Tas terecht bij Gerards, die simpel kon intikken. Met een flinke grijns op het gezicht stak de Zelosgrensrechter zijn vlag omhoog. Na overleg met de scheidsrechter werd het doelpunt afgekeurd. De scheidsrechter moest zijn beslissing vervolgens met een scheldsalvo van de spelers en het temperament van onze coach bekopen. Het mocht niet baten, een uitstekende eerste helft bleek niet genoeg om punten mee te nemen naar Nijmegen.

Daar kon zelfs het geslijm van een aantal dronken Uni VV’ers, die tot in de vroege nacht in de Zeloskantine vertoefden, niets aan veranderen.

1234...157volgendePagina 1 van 5